Νέα κόλπα στην τοπική διοίκηση

Το νέο νομοσχέδιο για την τοπική διοίκηση είναι σε διαβούλευση και φέρει το όνομα Κλεισθένης … αν μη τη άλλο εκεί στα κυβερνητικά επιτελεία έχουν χιούμορ. Ο Κλεισθένης έμεινε στην ιστορία ως ο νομοθέτης και ιδρυτής της αθηναϊκής δημοκρατίας. Μπορεί η εικόνα που έχουμε σήμερα για εκείνα τα χρόνια να είναι εξιδανικευμένη( ήταν φυσικά μια ταξική κοινωνία βασισμένη στη βάρβαρη εκμετάλλευση των δούλων), παραμένει όμως γεγονός ότι το όνομα Κλεισθένης συμβολίζει την πρώτη οργανωμένη προσπάθεια συμμετοχής των πολιτών στα κοινά. Τώρα έρχεται στην επικαιρότητα ως η αντιδημοκρατική τομή που βαθαίνει και εξελίσσει όλο το αντιδραστικό πλαίσιο του Καλλικράτη.

Η κυβερνητική προπαγάνδα προσπαθεί να γαντζωθεί από το στοιχείο της απλής αναλογικής. Αποκρύπτει όλες τις πλευρές που αφορούν την ανταποδοτικότητα, την επιχειρηματικότητά, τις αυξήσεις στα δημοτικά τέλη. Ούτε όμως στο ζήτημα της δημοκρατίας υπάρχει θετικό πρόσημο. Αντίθετα σε πολλά σημεία υπάρχουν επικίνδυνες και αντιδημοκρατικές εξελίξεις.

Καταρχήν ποιος καμαρώνει για την καθιέρωση της απλής αναλογικής όταν διατηρεί τόσα πολλά στοιχεία που τη νοθεύουν. Για να κατέβει κάποιος στις δημοτικές εκλογές πρέπει να συγκροτήσει ολόκληρο συνδυασμό και να πληρώσει όλα τα παράβολα,  ακόμα και μια ομάδα δέκα είκοσι πολιτών δε μπορεί να διεκδικήσει έστω την εκλογή ενός δημοτικού συμβούλου.  Παράλληλα η κυβέρνηση συζητάει με την ΚΕΔΕ για την εφαρμογή πλαφόν έτσι ώστε να υπάρχει ένας ακόμη περιορισμός σε μικρότερους συνδυασμούς, ένας ακόμη τρόπος υφαρπαγής ψήφου. Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση φτιάχνει ένα νέο εκλογικό σύστημα κομμένο και ραμμένο στις φιλοκυβερνητικές δημοτικές παρατάξεις. Έτσι και αλλιώς εκλέγουν ελάχιστους δημάρχους, θα μπορούν όμως στις νέες συνθήκες να παίζουν ενεργό ρόλο συμμετέχοντας στα πολιτικά παζάρια.

Διάφορα άλλα μέτρα προσφέρουν επίσης στην ψευδεπίγραφη προοδευτική εικόνα του Κλεισθένη (τοπικές συνελεύσεις, δημοψηφίσματα, επιτροπές φορέων). Σε κάθε περίπτωση όμως ο λαϊκός παράγοντας παραμένει τυπικός και επικυρωτικός. Όμως όλα αυτά δεν έχουν μόνο επικοινωνιακή χρήση, δεν είναι άνευ ουσίας ούτε μπορούν να αξιοποιηθούν από το κίνημα. Στην πραγματικότητα έχουμε και με τη βούλα νέα όργανα προπαγάνδας των δημοτικών αρχών. Οι τοπικές συνελεύσεις οργανώνονται από τα δημοτικά ή κοινοτικά συμβούλια τη χρονική συγκυρία που βολεύει  τον  δήμαρχο, με θεματολογία που επιλέγει ο δήμαρχος, στην περιοχή που ορίζει ο δήμαρχος… αντίστοιχα και τα ερωτήματα στα δημοψηφίσματα θα διατυπώνονται με τρόπο που θα διαμορφώνει και το αποτέλεσμα. Χρειάζεται αγωνιστική επαγρύπνηση, διαμορφώνουν συνθήκες λαϊκής επικύρωσης σε αντιλαϊκά μέτρα.

Έχουμε τέτοια εμπειρία στο δήμο μας.  Δυστυχώς η δημοτική αρχή Κωνσταντάτου μας έχει δώσει πολλά δείγματα γραφής. Όταν οι πρόσφυγες στοιβάζονταν στις άθλιες εγκαταστάσεις του Ελληνικού, αυτοί προσπάθησαν να οργανώσουν επιτροπές αγανακτισμένων ειδικά στις κοντινές γειτονιές. Αυτές τις τοπικές συνελεύσεις φαντάζονται, με το δήμαρχο να βγάζει λόγους μίσους, να φανατίζει, να λαϊκίζει και φυσικά να μονοπωλεί τη συζήτηση. Ζήσαμε τις συνελεύσεις για το πρόβλημα στάθμευσης που έφεραν ένα νέο χαράτσι. Ζήσαμε επίσης τις περίφημες συνελεύσεις γονέων στους παιδικούς σταθμούς με τον αντιδήμαρχο παιδείας Μηνόπουλο να μιλάει πάνω από μία ώρα μοιράζοντας δικαιολογίες για τα πάντα. Αυτά δεν είναι τοπικές συνελεύσεις, δεν είναι στοιχεία άμεσης δημοκρατίας, είναι κομματικές-παραταξιακές εκδηλώσεις-όπλα στα χέρια των δημάρχων. Αντίστοιχα θα λειτουργούν και τα δημοψηφίσματα από τη στιγμή που τα ερωτήματα δεν τα επιβάλουν τα κινήματα αλλά οι δημοτικές αρχές. Ορίστε κάποια παραδείγματα ‘συμφωνείται με τις θέσεις εργασίας που φέρνει η επένδυση στο πρώην αεροδρόμιο’ ή ‘συμφωνείτε με τις απαράδεκτες συνθήκες στο κέντρο εγκατάστασης προσφύγων;’. είναι ουδέτερες ή διαμορφώνουν την κοινή γνώμη υπέρ της επένδυσης και ενάντια στους πρόσφυγες αντίστοιχα;

Θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, θα μπορούμε ο λαϊκός παράγοντας όντως να συμμετέχει, να παίζει ρόλο και να ελέγχει την τοπική εξουσία; Εμείς λέμε ότι θα μπορούσε. Με τακτικές τοπικές συνελεύσεις που θα οργανώνουν οι ίδιοι οι κάτοικοι, οι εργαζόμενοι στο δήμο, οι εκπαιδευτικοί της περιοχής. Με αιρετούς και ανακλητούς αντιπροσώπους που θα συμμετέχουν στα δημοτικά συμβούλια και θα έχουν δικαίωμα ψήφου έστω  μέχρι ένα ποσοστό. Οι τοπικές πολιτικές δυνάμεις και οι ανένταχτες φωνές θα συμμετέχουν ισότιμα στις συνελεύσεις, όλες οι διαφορετικές απόψεις θα μπαίνουν στην  κρίση του λαού, αυτοί που βιώνουν τα προβλήματα και αυτοί που εργάζονται σε αυτά θα μπορούν να έχουν πραγματικό λόγο τακτικά και όχι μόνο κάθε 4 ή 5 χρόνια. Είναι ξεκάθαρο λοιπόν ότι εμείς και ο σύγχρονος Κλεισθένης έχουμε εντελώς διαφορετική αντίληψη για τη δημοκρατία.

ceb5cebacf84cebfcf82-cf80cebbceb1cebdcebfcf85

 

Advertisements

Τι δε βλέπουμε στο προφίλ του Δημάρχου: Απλήρωτοι εργαζόμενοι και διαλυμένες υπηρεσίες του Δήμου

 

Τι δε βλέπουμε στο προφίλ του Δημάρχου:

Απλήρωτοι εργαζόμενοι και διαλυμένες υπηρεσίες του Δήμου

Πιο σθεναρό υποστηρικτή δήμαρχο δε θα μπορούσαν να βρουν οι μνημονιακές κυβερνήσεις από το Γιάννη Κωνσταντάτο, αφοσιωμένο στις ιδιωτικοποιήσεις,  τα χαράτσια στους κατοίκους, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων και των δημοτικών  υπηρεσιών.  Αλλά η κατάσταση στους εργαζόμενους του Δήμου έχει ξεπεράσει κάθε όριο:

  • Από το Δεκέμβριο έχουν να πληρωθούν υπερωρίες-Κυριακές και νυχτερινά δεκάδες εργαζόμενοι του Δήμου στην αποκομιδή των απορριμάτων. Τους οφείλονται ποσά εκατοντάδων ή και πάνω από χίλια ευρώ στον καθένα!
  • Την ίδια στιγμή τα περισσότερα από τα οχήματα-αρπάγες (για την αποκομιδή κλαδιών κλπ) και αυτά της ανακύκλωσης είναι καθηλωμένα από βλάβες που δεν επισκευάζονται λόγω έλλειψης κονδυλίων, με ευθύνη της δημοτικής αρχής!

Το αποτέλεσμα είναι όχι μόνο να γεμίζουν οι δρόμοι με κομμένα κλαδιά και μπάζα κάθε είδους αλλά και να επιβαρύνονται οι εργαζόμενοι της αποκομιδής με πρόσθετο φόρτο εργασίας για να τα βγάλουν πέρα.

Δηλαδή ΚΑΙ απλήρωτοι ΚΑΙ χωρίς οχήματα και εξοπλισμό ΚΑΙ με πρόσθετη πίεση και φόρτο.

Να λοιπόν ποια είναι η πραγματικότητα του Δήμου πίσω από τα λαμπάκια, τους στολισμούς, τα έργα βιτρίνας με κάθε λογής χορηγίες και τον αγώνα του δημάρχου υπέρ του «επενδυτή» Λάτση για τα καζίνο και τους ουρανοξύστες στο παλιό αεροδρόμιο του Ελληνικού. Φιέστες και πανηγύρια στο facebook, ανάλγητη εργοδοσία στα εργοτάξια.

Πολύ θα ήθελε ο δήμαρχος και οι μνημονιακές κυβερνήσεις να ανέθεταν την καθαριότητα και τις άλλες υπηρεσίες των δήμων σε ιδιωτικές εταιρείες  με ενοικιαζόμενους εργαζόμενους-σκλάβους ή στο Let’s do it Greece, αλλά δε θα τους περάσει.

ΝΑ ΚΑΤΑΒΛΗΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΤΑ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΑ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ

ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΣ ΑΜΟΙΒΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ

ΤΕΛΟΣ ΣΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗΣ ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑΣ- ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Συντονιστικό Αναπληρωτών-Αδιόριστων Εκπαιδευτικών: Συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Αργυρούπολη

Στην αναμέτρησή μας δε χωράνε ημίμετρα! Τα θέλουμε όλα για όλους!

Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους! – Μονιμοποίηση τώρα όλων των αναπληρωτών!

Συνεχίζουμε, κλιμακώνουμε τον αγώνα ενάντια στις προτάσεις του ΟΟΣΑ για 5ετείς συμβάσεις, τα μέτρα και τις προτάσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μέχρι την ανατροπή του εκπαιδευτικού μνημονίου!

Τετάρτη 25/4 στις 1.30 συγκέντρωση στα Προπύλαια. Παλεύουμε για μαζικούς μόνιμους διορισμούς όλων των αναπληρωτών με βάση το πτυχίο και την προϋπηρεσία

Πέμπτη 26/4 στις 7μ.μ. συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Αργυρούπολη. Υποδεχόμαστε τον Υπουργό Παιδείας και δίνουμε τη δική μας απάντηση στην εκδήλωση με θέμα «Οι δημοκρατικές/ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις στην παιδεία» Πολιτιστικό – Συνεδριακό κέντρο «Μίκης Θεοδωράκης», Κύπρου 68, Πλ. Δημαρχείου, Αργυρούπολη

…..

Το μήνυμα δόθηκε… ο αγώνας συνεχίζεται!

Χαιρετίζουμε τους χιλιάδες συναδέλφους-ισσές μας που δώσαμε από κοινού τη μάχη. Στα σωματεία μας, στις επιτροπές αγώνα, στις συνελεύσεις του Συντονιστικού, σε κάθε ζωντανή και ανοιχτή διαδικασία που τροφοδότησε τις κινητοποιήσεις. Όλους και όλες, εκπαιδευτικούς και φοιτητές, που μοιραστήκαμε τις αγωνίες και τις προτάσεις μας, συνδιαμορφώσαμε, προτείναμε, ενώσαμε τις φωνές μας και έγιναν γροθιά αγώνα με κινητοποιήσεις κάθε Παρασκευή από τις 23/2 μέχρι τις 30/3, με κορυφαίες στιγμές τις μαζικές Πανελλαδικές Συνελεύσεις Αγώνα, που χάραξαν αγωνιστικό σχεδιασμό και υλοποίησαν τις αποφάσεις τους, παρά την υπονόμευση και τη μη αναγνώρισή τους από τις ομοσπονδίες ΔΟΕ και ΟΛΜΕ, αλλά και διάφορων παρατρεχάμενων συλλόγων αναπληρωτών. Που βρεθήκαμε δίπλα δίπλα, με συλλογικότητα και αλληλεγγύη, στην επίθεση της κυβέρνησης και των ΜΑΤ, σπάσαμε τους φραγμούς του Υπουργείου και της καταστολής.

« Να τα συλλαβίσουμε μαζί / Να τα μετρήσουμε ένα-ένα / Με τα μάτια ψηλά στον ουρανό σαν προσευχή. / Το δικό μας το δάσος δεν το κρύβει ο ουρανός. / Δεν περνούν από δω ξυλοκόποι.»

Μανόλης Ἀναγνωστάκης

Απέναντί μας βρέθηκαν πολλοί «ξυλοκόποι» που προσπάθησαν να χαμηλώσουν τους τόνους, που πόνταραν στην εκτόνωση του αγώνα, που σπεύδανε κάθε φορά να δώσουν εγγυήσεις σοβαρότητας και μετριοπάθειας.

……

Κάτω από το βάρος των δυναμικών μας κινητοποιήσεων είναι σαφές ότι το υπουργείο και η κυβέρνηση θα επιδιώξουν να διασπάσουν τους εκπαιδευτικούς με προτάσεις που αποπροσανατολίζουν από τον πραγματικό στόχο. Με την πρόταση των 5ετών συμβάσεων, ενώ από τη μια φαίνεται να δημιουργούνται όροι μιας σχετικής σταθερότητας από τη σημερινή κατάσταση που βιώνουμε, στην πραγματικότητα επιδιώκουν να μας βάλουν να αποδεχτούμε ένα νέο καθεστώς κατάργησης των μόνιμων διορισμών και άρσης της μονιμότητας για όλους τους συναδέλφους από δω και πέρα. Δεν «τσιμπάμε» και σε κάλπικες υποσχέσεις και διαβεβαιώσεις για νέο τρόπο διορισμού με το προσοντολόγιο ή τις ασαφείς δηλώσεις για διορισμούς από τον Οκτώβρη. Είδαμε στην πράξη τι έγινε με την αναμονή και την αποδοχή των καθησυχαστικών υποσχέσεων και το σταμάτημα του αγώνα στους ΟΤΑ. Στις μόνιμες προσλήψεις στους ΟΤΑ που ανακοινώθηκαν, μόλις το 5-7% των συμβασιούχων μπήκε στους προσωρινούς πίνακες των διοριστέων και επιβλήθηκαν χιλιάδες απολύσεις όλων των υπολοίπων!!!

Δεν θα υποχωρήσουμε! Απαιτούμε εδώ και τώρα μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών!

…..

Όλοι όσοι δώσαμε και θα συνεχίσουμε να δίνουμε τη μάχη κριθήκαμε, κρινόμαστε και θα κριθούμε για την στάση και τις απόψεις μας ανοιχτά και καθαρά σε συλλογικές διαδικασίες που θα σέβονται τις προτάσεις και τα αιτήματα του κλάδου! Όλοι όσοι επιδιώκουν την κοινή δράση, απευθύνουν ανοιχτό κάλεσμα αγώνα, επιδιώκουν τον συντονισμό και τις κοινές διαδικασίες που θα απευθύνονται σε όλους και όλες.

Το Συντονιστικό Αναπληρωτών Αδιόριστων Εκπαιδευτικών, με ανακοινωμένες όλες τις θέσεις και τα αιτήματά του, απευθύνει για ακόμη μία φορά κάλεσμα σε συμμετοχή στη συνέλευση μας το Σάββατο 28/4 στις 17.30 σε μέρος που θα ανακοινωθεί τις αμέσως επόμενες μέρες. Καλούμε όλες και όλους να συζητήσουμε την συνέχεια των κινητοποιήσεων, όχι με αντιπροσώπους των 2 ή 3 ατόμων ή με τηλεφωνικές επικοινωνίες «παραγόντων», αλλά με πραγματική και φυσική παρουσία για τη χάραξη αγωνιστικού σχεδιασμού που θα επιδιώξουμε να συζητηθεί και να υιοθετηθεί από τα εκπαιδευτικά μας σωματεία, όχι σαν ξένο σώμα αλλά σαν κύτταρο των συλλόγων και των ΕΛΜΕ μας. Απευθύνουμε κάλεσμα αγώνα στους μόνιμους συναδέλφους μας για την ενοποίηση των αιτημάτων και την κοινή παρουσία μας στις κινητοποιήσεις ενάντια στη διάλυση του δημόσιου σχολείου, για την υπεράσπιση των εργασιακών μας δικαιωμάτων!

Να γράψουμε τη δική μας ιστορία!

Η δημοτική αρχή Ελληνικού Αργυρούπολης «ντύνει» τον αυταρχισμό και την φίμωση με οικολογία

 

Η πολεμική που ασκείται συχνά ενάντια στην αφισοκόλληση, τα τρικάκια- φλάιερ, τα συνθήματα, στηρίζεται κυρίως στην επίκληση της τάξης και της καλαισθησίας από δημάρχους, πολιτικούς και δημοσιολόγους που θέλουν να ενσαρκώσουν το ρόλο του νοικοκύρη που βάζει σε τάξη το σπιτικό του. Οι πιο προχωρημένοι μάλιστα βάζουν και το ζήτημα της οικολογίας στο μίγμα για να δώσουν μια πιο «φρέσκια» γεύση στον ξινισμένο χυλό συντηρητισμού και αυταρχικότητας που μας σερβίρουν. Δεν θα έμενε εκτός βέβαια η διοίκηση του δήμου Ελληνικού Αργυρούπολης. Με πρωτοπόρο, τον μέτρ του αυταρχισμού και της επιβολής του δόγματος “νόμος και τάξη”, δήμαρχο Κωνσταντάτο.

Για να τα πάρουμε όμως με τη σειρά :

1) Όλες οι αφίσες, τρικάκια, συνθήματα κλπ ενοχλούν και πρέπει να απαγορευτούν;

Όχι δεν ενοχλούν όλα το ίδιο. Η σύγχρονη καπιταλιστική μητρόπολη πρέπει σύμφωνα με τα πρότυπα της αισθητικής αυτών που τη σχεδιάζουν και την υλοποιούν να είναι απογυμνωμένη από κάθε μορφής πολιτικό και κοινωνικό μήνυμα που δεν ελέγχεται και δε φιλτράρεται από τα κυρίαρχα μέσα. Ο πολίτης κατ αυτούς στο εντατικοποιημένο καθημερινό δρομολόγιό του μεταξύ δουλειάς και σπιτιού θα κινείται σε ένα αστικό περιβάλλον που θυμίζει οργουελική δυστοπία, ένα σύνθημα σε ένα τοίχο, μια αφίσα με ένα κοινωνικό μήνυμα, ένα τρικ που καλεί σε αλληλεγγύη είναι ρίπανση πρώτα από όλα ιδεολογική που μεταφράζεται σε αισθητική με την επίκληση της «καθαριότητας» και της «τάξης». Μπάρες, σεκιούριτι, κάμερες, πλήρης έλεγχος του δημόσιου χώρου από τους πάνω και για τους πάνω, όλα αυτά μπορεί κανείς πολύ εύκολα να τα βρει διαβάζοντας τις θέσεις του Κωνσταντάτου για την ιδιωτική πόλη που θέλει να χτιστεί στο χώρο του παλιού αεροδρομίου.
Βέβαια δεν ενοχλούν το ίδιο οι αφίσες, τα φλάιερ τα οπτικά και ηχητικά μηνύματα από το δρόμο, τον ουρανό μέχρι και το βαγόνι του μετρό που βομβαρδίζουν με καταναλωτικά και πολιτικά μηνύματα, πάντα νόμιμα, αγορασμένα και νοικοκυρεμένα του πολίτες. Οι μεγάλοι χορηγοί του δήμου, οι πολυεθνικές επιχειρήσεις, τα καθεστωτικά πολιτικά κόμματα μπορούν και πρέπει να διαφημίζονται οπουδήποτε θέλουν, αφού η δική τους αφισοκόλληση δεν είναι ρύπανση αλλά μάρκετινγκ, και στόχος τους η κερδοφορία, η ανταγωνιστικότητα και η ανάπτυξη, όλα θεμιτά και νόμιμα, μα πάνω από  όλα αγορασμένα.
2) Είναι το πολιτικό υλικό που διαχέεται στους δρόμους της πόλης αιτία οικολογικής καταστροφής;

Θα ήταν αστείο αν δεν ήταν τόσο εξοργιστικό, οι «αγριάνθρωποι» που έχουν βαλθεί να κατασπαράξουν και τον τελευταίο ελεύθερο χώρο πρασίνου στο λεκανοπέδιο για να πλουτίσουν οι ίδιοι και οι επιχειρηματικοί όμιλοι που στηρίζουν, να κατηγορούν τις αφίσες των μαχόμενων δυνάμεων της κοινωνίας (όχι των χορηγών είπαμε ντε!) για την καταστροφή του περιβάλλοντος. Οι θιασώτες της ελεύθερης αγοράς, και του καπιταλιστικού μοντέλου άναρχης βιομηχανικής παραγωγής που έχει δημιουργήσει τα περιβαλλοντικά προβλήματα από τη γειτονιά μας μέχρι όλο τον πλανήτη, με το ένα χέρι κάνουν φιέστες δενδροφύτευσης, τρέχουν σε ημιμαραθώνιους, πλέκουν πουλόβερ για τις νεραντζιές και με το άλλο βάζουν ταφόπλακα στην δημιουργία ενός πάρκου υψηλού πρασίνου στο Ελληνικό, αφήνουν ανεξέλεγκτους τους μεγαλοεφοπλιστές να καταστρέφουν τις θάλασσες και τους χρυσωρύχους να καταβροχθίζουν το δάσος στις Σκουριές.

Η αφίσα είναι η φωνή των “από κάτω” !

Μια πολιτική συλλογικότητα, ένα σωματείο, ένας άνθρωπος που αδικείται πρέπει και οφείλει να έχει φωνή. Ακόμη οι δημόσιοι χώροι πρέπει να οικειοποιούνται από τους ανθρώπους της γειτονιάς, να μιλάνε μέσα από την αισθητική τους για τα προβλήματα και τις ελπίδες τους. Η αφίσα δεν είναι μόνο υλικό προπαγάνδας, αλλά και μορφή τέχνης που γεμίζει με χρώμα και νόημα το «κάθε μέρα» στο χώρο που ζούμε.

Η φωνή των από  πάνω τελικά, πάντα έχει το ελεύθερο να εκφραστεί με όλα τα μέσα, ενώ η κριτική για την καλαισθησία και την καθαριότητα πλήττει μόνο τους από κάτω και το μέσο τους να αφήσουν το αποτύπωμα τους στην καθημερινή ζωή αλλά και στην ιστορία.

Καμιά σκέψη για παρκόμετρα στην Αργυρούπολη- να ξηλωθούν  τα παρκόμετρα από το Ελληνικό

Η δημοτική αρχή είναι πραγματικά σε άλλη εποχή, είναι ανάλγητη και επικίνδυνη. Τα παρκόμετρα στο Ελληνικό δεν έχουν λύσει κανένα πρόβλημα, αντίθετα μας έχουν προσθέσει και άλλα στους κατοίκους. Μας χαρατσώνουν και από πάνω πανηγυρίζουν. Βάζουν φωτογραφίες στην εφημερίδα της παράταξής τους με ελέγχους που κάνουν μαζί με τη δημοτική αστυνομία. Επιδεικνύουν το έργο τους φόροι και πρόστιμα. Μην τολμήσει κανείς και έρθει στην πόλη μας, μη σκεφτεί να πάει με το μετρό στη δουλειά  του, μην πλησιάσει την τοπική αγορά … τον περιμένουν οι τοπικοί σερίφηδες του Κωνσταντάτου.  Ενθουσιάστηκαν τόσο πολύ με το νέο έμμεσο φόρο  που βρήκαν που μας απειλούν ότι θα επεκτείνουν το μέτρο. Το έλλειμμα μαχητικής αντιπολίτευσης μέσα στο δημοτικό συμβούλιο τους κάνει αδίστακτους.

Πρέπει να βάλουμε φραγμό στην αντιλαϊκές ορέξεις της διοίκησης Κωνσταντάτου. Δυστυχώς όλα δείχνουν ότι τα χειρότερα είναι μπροστά μας. Χρειάζεται αναβαθμισμένο τοπικό κίνημα που θα δώσει μάχες και θα μπλοκάρει τα σχέδιά τους. Χρειάζεται μαχητική αντικαπιταλιστική αριστερά που θα δώσει άλλο τόνο ανατρεπτικής αντιπολίτευσης.

cf84cf81ceb9cebaceb1cebaceb9-cf80ceb1cf81cebacebfcebcceb5cf84cf81ceb1

ΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟ ΛΑΟ

Οι μπουλντόζες δυστυχώς πλησιάζουν το πρώην αεροδρόμιο. Ο χώρος του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού αποτελεί διαχρονικά μέρος του success story όλων των κυβερνήσεων από την ημέρα που έκλεισε μέχρι και σήμερα. Μπορεί οι περιγραφές να αλλάζουν αλλά η αλήθεια είναι ότι ο σχεδιασμός για το πρώην αεροδρόμιο πάντα αποτελούσε μέρος του συνολικότερου κρατικού σχεδιασμού για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου, που πάντα έχει την ανάγκη για «άνοιγμα» νέων αγορών. Το σχέδιο είναι πάντα το ίδιο: εκεί που υπάρχει ελεύθερος/δημόσιος χώρος να αποδοθεί για επιχειρηματική εκμετάλλευση

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνεχίζει ένα ρεσιτάλ πολιτικού αμοραλισμού βαφτίζοντας ως επιτυχίες τις πιο ακραίες αντιλαϊκές-αντεργατικές πολιτικές (μέχρι τις επόμενες). Σε πλήρη σύμπνοια με τα μνημόνια, τους θεσμούς και την ΕΕ που προωθούν κάθε αχαλίνωτη όρεξη του κεφαλαίου. Μπορεί να κλείνουν καμιά φορά το μάτι στα κινήματα, μπορεί να προβάλουν πολιτική σκοπιμότητα σε καθυστερήσεις που έτσι κι αλλιώς θα υπήρχαν, μπορεί να δείχνουν ότι πατούν σε δύο βάρκες… στην πραγματικότητα όμως ολόκληρος ο μηχανισμός του ΣΥΡΙΖΑ σε κάθε εκδοχή του, προστατεύει τα συμφέροντα της επένδυσης, φροντίζει ώστε να ξεπερνιούνται όλοι οι θεσμικοί σκόπελοι. ΝΔ και συστημικά ΜΜΕ συντηρούν το θέμα, προβάλουν τυχόν καθυστερήσεις για να εξασφαλίζουν ότι όλες οι διαδικασίες θα τρέχουν ακόμη πιο γρήγορα.

Οι καθεστωτικές πολιτικές δυνάμεις είτε από ρόλο κυβέρνησης είτε ως αντιπολίτευση, πιστές στους νόμους της αγοράς και στη διευκόλυνση του κεφαλαίου, τάσσονται ομόφωνα υπέρ της άμεσης έναρξης της επένδυσης που φιλοδοξεί να αποτελέσει την «μεγαλύτερη αστική ανάπλαση της Ευρώπης». Ακόμα και υπό το βάρος, της πρόσφατης οικολογικής καταστροφής στο Σαρωνικό, αποτέλεσμα της ανεξέλεγκτης και αιμοσταγούς δράσης του εφοπλιστικού κεφαλαίου, δεν διστάζουν να διαφημίζουν τα δήθεν οφέλη από την παραχώρηση του Ελληνικού για την κατασκευή της «Ελληνικής Ριβιέρας»!

Είναι σαφές ότι το μέλλον του χώρου του πρώην αεροδρομίου διαδραματίζει έναν σημαντικό πολιτικό και συμβολικό ρόλο και πως η εξέλιξη της επένδυσης αυτής θα επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό το μέλλον ολόκληρης της Αττικής, αλλά και συνολικά της χώρας. Συμβολίζει την εμπέδωση ενός νέου αναπτυξιακού υποδείγματος τόσο σε σχέση με τη διαχείριση του φυσικού και αστικού περιβάλλοντος όσο και σε σχέση με το επιχειρηματικό και εργασιακό καθεστώς που θα παραχθεί καθώς και την επιτυχία του προγράμματος των ιδιωτικοποιήσεων και την επιβεβαίωση της «επιστροφής της ανάπτυξης». Διαδραματίζει κομβικό ρόλο στην προώθηση των μνημονιακών επιταγών και στην υλοποίηση του προγράμματος των ιδιωτικοποιήσεων, εγκαινιάζοντας ένα νέο πρότυπο χωρικής ανάπτυξης. Ένα πρότυπο που θα μονιμοποιεί την κατάσταση εξαίρεσης και την πλήρη διευκόλυνση των «στρατηγικών  επενδύσεων» όπως τις ονομάζουνε, με κάθε κοινωνικό και περιβαλλοντικό κόστος.

Είναι αλήθεια ότι τα βαριά προβλήματα της καθημερινότητας κάνουν αρκετούς να κοιτάνε με αδιαφορία ή αμηχανία την είδηση της πώλησης του πρώην αεροδρομίου. Συνηθίσαμε να επικεντρώνουμε στις ειδήσεις που μας αδειάζουν την τσέπη με άμεσο τρόπο. Η κυρίαρχη πολιτική όμως μας αδειάζει την τσέπη, την κοινωνική μέριμνα, την παιδεία, το περιβάλλον, τον ελεύθερο χρόνο, τους ελεύθερους χώρους, μας αδειάζει τη ζωή. Η πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ-κεφαλαίου βλέπει ενιαία την επίθεση σε κάθε πτυχή της ζωής του κόσμου της εργασίας και του μόχθου. Ας μην κάνουμε το λάθος να υποτιμήσουμε ζητήματα τεράστιας σημασίας. Να απλώσουμε τις αντιστάσεις σε όλο το εύρος των αναγκών και των δικαιωμάτων μας. Κάθε ρωγμή, κάθε νίκη φέρνει συνολικές ανακατατάξεις στα σχέδιά τους.

Έχει σημασία να δούμε το πως ξεπεράστηκαν τα τελευταία διοικητικά και τεχνικά εμπόδια για την έναρξη της επένδυσης αναφορικά με το ζήτημα των δασικών εκτάσεων και με την κήρυξη αρχαιολογικών χώρων, καθώς η διαδικασία αυτή αποκαλύπτει το ζοφερό «αναπτυξιακό» μέλλον της «επενδυτικής λαίλαπας». Τα ιδιαίτερα ψηλά κτίρια που φιλοδοξούν να γίνουν «τοπόσημα» και οι ουρανοξύστες χρησιµοποιούνται αναγκαστικά στην λογική να µειώσουν τις επιπτώσεις αυτής της έντασης αλλά και για να εξασφαλίσουν θέα στην θάλασσα και στο Πάρκο ανεβάζοντας τις αξίες πώλησης / εκμετάλλευσης των νέων κτιρίων. Πέρα από τη δραματικά μειωμένη έκταση του Πάρκου- επί της ουσίας θα είναι πολύ λιγότερη από τα 2000 στρεμματα που αναφέρονται, ο σκοπός του θα είναι η δημιουργία ενός διεθνούς τουριστικού πόλου υψηλών εισοδημάτων.

Ο εγκλωβισμός των σημαντικότερων ελεύθερων και πράσινων χώρων που θα διαμορφωθούν στο εσωτερικό ενός δικτύου, οικιστικών, επιχειρηματικών, εμπορικών και τουριστικών δραστηριοτήτων στοχεύει άμεσα στον περιορισμό της προσπελασιμότητας και της ελεύθερης πρόσβασης και σημαίνει οριακά τον αποκλεισμό του χώρου από τους κατοίκους των υπόλοιπων περιοχών.

Για λίγους και εκλεκτούς θα είναι απ΄ότι φαίνεται και η παραλία, καθώς δεν κατοχυρώνεται η ελεύθερη πρόσβαση, αλλά αντίθετα προτείνεται ο αποκλεισμός σε περιοχή πάνω από τη μισή του συνολικού παράκτιου µετώπου. Για αυτό και δεν χωράνε στη λογική μας βελτιώσεις ή τροποποιήσεις στη λογική μίας πιο ήπιας και υγιούς επιχειρηματικότητας, από τη σκοπιά της ανάπτυξης, από την σκοπιά του εμπορεύματος.

Ούτε και βέβαια θα μπούμε στη θέση του να αναζητήσουμε βελτιωμένους όρους, ή να εξασφαλίσουμε λίγα εκτάρια παραπάνω πράσινου ή μια κάποια καλύτερη εφαρμογή της νομοθεσίας ώστε να μην είναι τόσο πρόδηλο το ότι δεν υπάρχει καμία μέριμνα για τις δραματικές επιπτώσεις αυτού του έργου.

Ξέρουμε ότι πολλοί προτιμούν όπως λένε, «από το να ρημάζει μια τέτοια έκταση, ας γίνει κάτι». Οι πραγματικές αιτίες όμως της εγκατάλειψης είναι η ίδια η διαδικασία της ιδιωτικοποίησης, τα συρματοπλέγματα και η αστυνόμευση. Επιπλέον, ας είμαστε λίγο ειλικρινείς ποιο είναι σήμερα το πλέον ρεαλιστικό σενάριο; Θα μας πάρουν τη θάλασσα, την παραλία, τη θέα, τον Άγιο Κοσμά, ό, τι θεωρεί φιλέτο το κεφάλαιο. Η μεγάλη έκταση θα συνεχίσει να ρημάζει, χωρίς κανένας να έχει λόγο για αυτή. Γιατί οι «επενδυτές» τελικά σκοπεύουν να «αξιοποιήσουν» μόνο ένα μέρος από τον χώρο του πρώην αεροδρομίου. Θα ξεκινήσουν με την πρώτη φάση της «επένδυσης» (καζίνο, mall, ξενοδοχεία, ουρανοξύστες, μαρίνα, παραλία, κάποιες πολυτελείς κατοικίες) που είναι και cash cow, επενδύσεις που φέρνουν άμεσα κέρδη δηλαδή και το υπόλοιπο κομμάτι θα μείνει κλειστό και περιφραγμένο στην ιδιοκτησία του Λάτση. Μετά από 10 και πλέον χρόνια ανάλογα με την διεθνή οικονομική συγκυρία η Lamda Development θα αποφασίσει τι την συμφέρει να κάνει με το γιγαντιαίο ιδιωτικό της οικόπεδο και τότε θα μπορεί να διαπραγματευτεί από θέση ισχύος με το κράτος και να ζητήσει νέα ανταλλάγματα για να προχωρήσει σε επόμενη φάση επένδυσης ή ακόμα και να το κόψει σε φιλέτα και να το πουλήσει σε ιδιώτες ή το δημόσιο αποσπώντας νέα κέρδη από μία έκταση που θα είναι και πάλι κλειστή και θα ρημάζει…

Στην πραγματικότητα όσο και να προσπάθησαν ο δήμαρχος του Ελληνικού–Αργυρούπολης και τα τσιράκια του, όσο και να «σιγοντάρουν» οι δημοτικές αρχές των όμορων περιοχών προσδοκώντας «ανταποδοτικά οφέλη», ποτέ δεν εκφράστηκε ισχυρά συγκροτημένο κοινωνικό ρεύμα υπέρ της ιδιωτικοποίησης. Κανένας κάτοικος της περιοχής δεν πανηγυρίζει.

Αν αντιστρέψουμε τα δεδομένα και τα ερωτήματα, αν δούμε τα πράγματα από το πρίσμα των λαϊκών αναγκών όλοι συμφωνούν ότι η ιδανική επιλογή, αυτό που έχουμε πραγματικά ανάγκη, είναι ένα πάρκο υψηλού πρασίνου. Είναι αυτό κάτι εύκολο; Όχι, ας αρχίσουμε όμως να συζητάμε για αυτό, ας αρχίσουν οι κάτοικοι της περιοχής να συζητούν πάνω στις πραγματικές τους ανάγκες. Είναι αυτό κάτι που μπορεί να γίνει από τη μία μέρα στην άλλη; Όχι αλλά ας πάρει όσο χρόνο χρειαστεί, δέντρο με δέντρο, τετραγωνικό με τετραγωνικό να πάμε προς ένα πνεύμονα πρασίνου. Καλύτερα να βλέπουμε μπουλντόζες να γκρεμίζουν και να ξηλώνουν τσιμέντο παρά να σκάβουν για τα θεμέλια των εμπορικών κέντρων. Καλούμε λοιπόν το λαό να μην τσιμπήσει στην απάτη του πράσινου και των έργων. Όλα αυτά είναι υποστηρικτικά στα ξενοδοχεία, τα mall και τα καζίνο. Το όποιο πράσινο υπάρξει θα πάει χέρι-χέρι με το τσιμέντο. Θα είναι η αυλή τους. Δε θα αλλάξει καθόλου το ποσοστό πράσινου ανά κάτοικο στο λεκανοπέδιο. Δεν θέλουμε άλλον έναν επιχειρηματικό πολυχώρο σαν τον Φλοίσβο ή το ίδρυμα Νιάρχος, θέλουμε το πράσινο να είναι πρωταγωνιστής και όχι συντελεστής κερδοφορίας.

Ειδικά η νεολαία πρέπει να δει το ψέμα με τις χιλιάδες θέσεις εργασίας. Να μην ταυτίσει το εργασιακό της μέλλον με την εμπέδωση των ελαστικών σχέσεων εργασίας, τις ειδικές οικονομικές ζώνες και την κατάργηση των δικαιωμάτων. Η ανεργία χτυπιέται με πολιτικές που προστατεύουν τη σταθερή εργασία και απαγορεύουν τις απολύσεις. Δεν είναι δικιά μας δουλειά να διευκολύνουμε τα επενδυτικά σχέδια, παραχωρώντας μάλιστα δημόσια περιουσία και υπονομεύοντας το περιβάλλον. Αυτοί που έχουν κεφάλαια να επενδύσουν θα βρουν την άκρη τους. Εξάλλου η δημιουργία και η συντήρηση ενός μεγάλου πάρκου απαιτεί πάρα πολλές θέσεις εργασίας, γιατί δηλαδή να μην προτιμήσουμε αυτές.

Ας μην ξεχνάμε τέλος ότι οι μεγάλες επενδύσεις θα συρρικνώσουν την τοπική αγορά οδηγώντας σε δεκάδες λουκέτα και εκατοντάδες απολύσεις εργαζομένων – η λειτουργία mall σε διάφορες περιοχές έχει επιφέρει συντρηπτικό χτύπημα στις κατά τόπους τοπικές αγορές. Καλούμε επίσης το λαό να μη δεχτεί καμία θυσία για το χρέος. Όσα και να εισπράξει το δημόσιο, πολλά ή λίγα, θα καταλήξουν άμεσα στη μαύρη τρύπα του χρέους. Όσο παράλογο είναι να αδειάζει η ιδιωτική μας τσέπη για την εξυπηρέτηση ενός χρέους που δεν το δημιουργήσαμε εμείς άλλο τόσο παράλογο είναι να ξεπουλιέται δημόσια περιουσία για τον ίδιο λόγο.

Ο λαός της περιοχής πρέπει να εναντιωθεί αποφασιστικά στην ιδιωτικοποίηση, να υπερασπιστεί την περιουσία του και το αίτημα για ελεύθερο πάρκο υψηλού πρασίνου. Να πρωτοστατήσει δίνοντας αγωνιστικό παράδειγμα σε ένα ζήτημα που αφορά ευρύτερες περιοχές. Να απαιτήσει ρόλο, λόγο και έλεγχο πάνω στις εξελίξεις, αρκετά με τους ειδικούς και τους διαπραγματευτές.

Η υλοποίηση του επιχειρηματικού σχεδίου στο πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού θα ολοκληρώσει την καταστροφή του παραλιακού μετώπου της Αττικής. Θα το μετατρέψει σε μία ατελείωτη επιχειρηματική ζώνη, σε ένα «επιχειρηματικό γκέτο», όπου τα ξενυχτάδικα θα διακόπτονται από μαρίνες και οι μαρίνες από ξενοδοχιακά και τουριστικά συγκροτήματα. Από το Φάληρο μέχρι και την περιοχή του πρώτου «αριστερού ξεπουλήματος» του Αστέρα Βουλιαγμένης, οι φυσικοί νομείς της περιοχής – ο λαός της Αθήνας – θα μετατραπούν σε παρίες και υπηρετικό προσωπικό των «κοτεράδων»…

Αλλά οι εξελίξεις στο αεροδρόμιο του Ελληνικού και την παραλιακή ζώνη ήταν, είναι και θα είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τα σχέδια για νέους αυτοκινητόδρομους, ώστε να συνδεθούν οι επιχειρηματικοί πόλοι με το αεροδρόμιο των Σπάτων και τους εθνικούς οδικούς άξονες – ολοκληρώνοντας έτσι το «οδικό κύκλωμα» της πρωτεύουσας αλλά και την περιβαλλοντική καταστροφή της πόλης. Για να ξεδιπλωθούν και πάλι οι αδηφάγες ορέξεις μικρών και μεγάλων επενδυτών αλλά και της εκκλησίας που ήδη εξυφαίνει σχέδια «ανάπτυξης» πάνω στον ετοιμοθάνατο Υμηττό.

Σήμερα, είναι πλέον αναγκαίο να ξαναπιάσουμε το νήμα των μεγάλων αγώνων των κατοίκων ενάντια στους νέους αυτοκινητόδρομους και την καταστροφή του Υμηττού. Να συνδέσουμε τον αγώνα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του αεροδρομίου, με τον αγώνα του λαού ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των δημόσιων αγαθών και συνολικά ενάντια στην ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας. Να συνδέσουμε τον αγώνα με τον αγώνα των εργαζομένων ενάντια στις νέες σχέσεις εργασίας και τα εργασιακά κάτεργα που ετοιμάζουν.

Να παλέψουμε για τον ενιαίο συντονισμό του κινήματος, ενάντια σε αυτούς που καλλιεργούν αυταπάτες και σπείρουν την απογοήτευση στο λαό. Δυστυχώς, παρακολουθούμε όμως ακόμα και σήμερα την αναπαραγωγή των ίδιων αντιλήψεων που οδήγησαν σε αδιέξοδο. Εμμονή στη θεσμική, νομική οδό. Να κάνουμε μηνύσεις, να προσφύγουμε στο ΣΤΕ, να χτυπήσουμε πόρτες, να ξαναβγούμε φωτογραφίες, να αλλάξουμε διαπραγματευτική ομάδα, να βρούμε ένα πιο τίμιο «Μπελαβίλα», να ψηφίσουμε καλύτερα κτλ. Δε βλέπουν που κατέληξαν οι «διαπραγματευτές» που ξεφτίλισαν τα πιο γνήσια αιτήματα του κινήματος. Οι κόκκινες γραμμές μπήκαν σε μία αέναη διαδικασία οπισθοχώρησης, μέχρι που ταυτίστηκαν με τα σχέδια του Λάτση!

Όλη αυτή η διαδικασία δεν εμπνέει, δε συγκροτεί θετικό ρεύμα υπεράσπισης του δημόσιου χαρακτήρα. Καθηλώνει αγωνιστικές διαθέσεις που εμφανίστηκαν στο παρελθόν. Είμαστε με την κοινή δράση και είμαστε σίγουροι ότι με συναγωνιστές θα βρεθούμε στην ίδια μεριά. Μας προβληματίζουν όμως διαδικασίες που δε γίνονται ανοιχτά και δημόσια και δεν έχουν πάρει ξεκάθαρο διαζύγιο με τους πρωταγωνιστές του ξεπουλήματος. Χρειάζεται στροφή στο δρόμο, στην οργάνωση του λαού, στο κίνημα.

Είναι αναγκαίο και εφικτό να συγκροτηθεί ένα ενιαίο ποτάμι αμφισβήτησης. Ας γίνει κατανοητό ότι και τα ρυάκια πρέπει να συναντηθούν και να γίνουν ποτάμι αλλά και χωρίς ρυάκια δε φτιάχνεται ποτάμι. Από αυτή τη σκοπιά καλούμε το λαό να αρνηθεί τη μοιρολατρία. Τίποτα λιγότερα από την ανατροπή κυβέρνησης-ΕΕ-μνημονίων.

Η μιζέρια του λιγότερου κακού δεν έχει πάτο, σε κάνει να σκύβεις το κεφάλι και να υπερασπίζεσαι όλο και λιγότερα μέχρι να τα χάσεις όλα.

Κάνουμε κάλεσμα αγώνα:

  • για να κατοχυρωθεί άμεσα η ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση στο χώρο του πρώην αεροδρομίου, στις ολυμπιακές εγκαταστάσεις και την παραλία του Αγίου Κοσμά και αυτό να είναι το μοναδικό καθεστώς λειτουργίας στο σύνολο του χώρου και των εγκαταστάσεων.
  • ενάντια στην οικοπεδοποίηση και οικιστική-οικοδομική «ανάπτυξη». Καμία εκχώρηση όλου ή τμήματος του χώρου σε ιδιώτες επιχειρηματίες για κανένα λόγο και με καμιά μορφή. Το κράτος – κεντρικό, περιφερειακό και τοπικό – να αναλάβει το κόστος για την κατασκευή και τη συντήρηση του πάρκου, χωρίς καμία αύξηση τελών και φορολογίας.
  • για να απομακρυνθούν όλες οι χρήσεις και να απαγορευτούν όλες οι δραστηριότητες (πίστες αυτοκινήτων, εκθέσεις, εγκαταστάσεις κινηματογραφήσεων, στρατιωτικές και αστυνομικές εγκαταστάσεις, κάμερες, κλπ), που υπονομεύουν τη μετατροπή του σε Πάρκο Φυσικού Πρασίνου.
  • ενάντια στη δημιουργία casino. Κανένα νέο γήπεδο γκολφ – Να κλείσει το γκολφ της Γλυφάδας και ο χώρος να μετατραπεί άμεσα σε ανοιχτό πάρκο πρασίνου προσβάσιμο σε όλους τους κατοίκους.
  • για την αποκατάσταση της φυσικής παραλίας του Αγίου Κοσμά και απόδοσή της στους κατοίκους για ελεύθερη χρήση φυσικής θαλάσσιας αναψυχής και άθλησης.
  • Να μην κλείσει το Εθνικό Αθλητικό Κέντρο Αγίου Κοσμά, οι αθλητικές του εγκαταστάσεις να είναι ανοιχτές για τον λαό.
  • για να αποδοθεί Το Ολυμπιακό Κέντρο Ιστιοπλοΐας εξ ολοκλήρου στο ναυταθλητισμό και να μην χτιστεί ούτε μέτρο τσιμέντου.
  • για την Απομάκρυνση των ξενυχτάδικων και κάθε ιδιωτικής εγκατάστασης από την παραλία τώρα! Όχι άλλη μαρίνα στο Σαρωνικό.
  • Καμία νέα λεωφόρος στην περιοχή – Δωρεάν μαζικές μεταφορές για τους κατοίκους.
  • για να καταργηθεί το νέο Υπερταμείο, και να ακυρωθούν το σύνολο των νομοθετικών διαταγμάτων που προωθούν τις ιδιωτικοποιήσεις και τις fast track επενδύσεις.

ΚΑΜΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ – ΠΑΡΚΟ ΥΨΗΛΟΥ ΠΡΑΣΙΝΟΥ

ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΔΡΟΜΟΥΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΜΗΤΤΟ & ΤΙΣ ΠΑΡΑΛΙΕΣ

ΟΧΙ ΣΕ ΝΕΑ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΚΑΤΕΡΓΑ

 

Αριστερή Πρωτοβουλία Γλυφάδας

ΕΚΤΟΣ ΠΛΑΝΟΥ – Αντικαπιταλιστική κίνηση Ελληνικού Αργυρούπολης

ΜΑΧόμενη Ηλιούπολη

ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΧΟΡΗΓΟΥΜΕΝΕΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΕΣ ΓΡΑΦΙΚΟΤΗΤΕΣ

Αν υπάρχει ένα ιστορικό μήνυμα-δίδαγμα από την επανάσταση του 1821 είναι ότι οι λαοί μόνοι την ιστορία τους με τις αποφάσεις τους και τους αγώνες τους. οι επαναστατημένοι Έλληνες αποφάσισαν ότι για την ελευθερία έπρεπε να στηριχτούν στις δικές τους δυνάμεις, κανένας άλλος δε θα τους την έδινε. Ανεξάρτητα τι έγινε στην πορεία, η επανάσταση του 1821 δεν ήταν χορηγία καμίας μεγάλης δύναμης της εποχής. Αλήθεια πόσο ειρωνικό και αταίριαστο είναι σήμερα να εμφανίζονται χορηγοί σε πανό που καλούν σε αναπαράσταση της επανάστασης του ‘21; Στις 18/3 ο δήμος σε συνεργασία με τον σύλλογο Πελοπονησίων Ελληνικού-Αργυρούπολης ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΔΙΚΑΙΟΣ ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ καλούν σε θεατρική παράσταση-αναπαράσταση.

Ο Δήμος τελικά δε χάνει ευκαιρία για πολιτικό-οικονομικό αλισβερίσι. Φτιάχνει δεσμούς με συλλόγους, εμφανίζεται ως εγγυητής εκδηλώσεων, βρίσκει χορηγούς, καλύπτει τα έξοδα, γίνεται διαφήμιση, βρίσκουν ψηφαλάκια… όλοι ευχαριστημένοι.

Όλοι; όχι, υπάρχει  το μεγάλο και υγειές κομμάτι της πόλης που κουράστηκε να παρακολουθεί το εθνικιστικό κιτσαριό που συμβαίνει στην περιοχή. Μεγάλη σημαία στο δημαρχείο, σημαία στο βουνό, ψήφισμα για το Μακεδονικό…. Δε χρειαζόμαστε άλλο ένα εθνικιστικό θεατρικό δρώμενο, δε χρειαζόμαστε μασκαράδες Καραισκάκηδες και Κολοκοτρώνηδες να κυνηγάνε «Τουρκαλάδες». Να μην παρεξηγηθούμε δε θεωρούμε εθνικιστικό να ασχολείται κανείς με την επανάσταση του 21, να οργανώνει εκδηλώσεις και συζητήσεις , να βοηθάει στην ιστορική έρευνα, να ψάχνει ερμηνείες και διδάγματα, να προβάλει κειμήλια και παραδόσεις. Όμως η αναπαράσταση  δεν είναι στοιχείο της παράδοσής μας, δεν είναι έθιμο … είναι  ένα απαράδεκτο σύγχρονο φολκλόρ που γίνεται με συγκεκριμένα εθνικιστικά κίνητρα και δίνει αντίστοιχα μηνύματα.

Εξάλλου ο ίδιος ο δήμαρχος δε χάνει ευκαιρία να το συνδέσει με τη σημερινή συγκυρία και να αφιερώσει την εκδήλωση στους δύο στρατιωτικούς που συνελήφθησαν και κρατούνται στην Τουρκία. Λες και υπάρχει κανείς που δε θέλει την απελευθέρωσή τους.  Είναι λαϊκισμός και παραχάραξη της ιστορίας. Είναι προσπάθεια να παρουσιαστεί η Τουρκία ως διαχρονικός  εχθρός και η Ελλάδα ως μόνιμο θύμα. Αυτή η αντιστοίχηση βιάζει την ιστορία, με αυτή τη λογική θα έπρεπε να θρέφουμε βαθύ μίσος για τους Πέρσες, τους Βούλγαρους, τους Γερμανούς, τους Ιταλούς και ένα σωρό άλλους λαούς.

Βρισκόμαστε σε μια δύσκολη περίοδο μεγάλης όξυνσης του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού ενώ ταυτόχρονα μεγάλες γεωστρατηγικές συγκρούσεις  φέρνουν τον πόλεμο όλο και πιο κοντά. Γίνεται στην περιοχή ο κακός χαμός, ΑΟΖ, γεωτρήσεις, αγωγοί… η πίτα ξαναμοιράζεται και τα μεγάλα συμφέροντα (ΝΑΤΟ-ΕΕ-πολυεθνικές) καραδοκούν. Την υπαρκτή επιθετικότητα της Τουρκίας την ξέρουμε, μας τη θυμίζουν κάθε μέρα τα κανάλια, πρέπει όμως να αναδείξουμε και τις ευθύνες του ελληνικού κράτους. Επιθετικές συμμαχίες με Κύπρο-Ισραήλ-Αίγυπτο,  η φρεγάτα Λήμνος σουλατσάρει σε όλη τη Μεσόγειο κάνοντας τον χωροφύλακα, τεράστια διακρατική στρατιωτική άσκηση Ηνίοχος με τη συμμετοχή και του Ισραήλ, υποβρύχιο Παπανικολής που προστατεύει αμερικάνικο αερπλανοφόρο που αυτό με τη σειρά του προστατεύει τα γεωτρύπανα, δηλώσεις Παυλόπουλου για την αδικημένη ως προς τα σύνορα Ελλάδα κτλ.  Δε χρειαζόμαστε άλλες χορηγούμενες εθνικιστικές γραφικότητες. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ψύχραιμες αντιπολεμικές φωνές και συμβολή για ένα ισχυρό αντιιμπεριαλιστικό-αντικαπιταλιστικό κίνημα

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΣ – ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

Τα διαπιστευτήριά της στο κεφάλαιο, έδωσε για άλλη μια φορά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με κρεσέντο καταστολής ενάντια στο κινημα κατά των πλειστηριασμών. Με όργιο βίας από τα ΜΑΤ, έξω από συμβολαιογραφείο στο κέντρο της Αθήνας, αντιμετώπισε αγωνιστές και αγωνίστριες που αντιστέκονται στη δήμευση της λαικής κατοικίας.Αποτέλεσμα της επίθεσης αρκετοί τραυματίες και 3 συλλήψεις. Η καταλήστευση της κατοικίας του κόσμου της εργασίας προς όφελος των τραπεζών και των επιχειρηματικών ομίλων προστατεύται με πυγμή από το κράτος και τους μηχανισμούς του ενώ κάθε φωνή αντίστασης φιμώνεται με ξύλο και διώξεις. Εμεις καλούμε τον κοσμο, να μην τρομοκρατείται απέναντί σε αυτες τις πρακτικές και να μπει ενεργά στον αγώνα μέσα απο τα σωματεία και τις συλλογικότητες γειτονιάς για να μη χάσει κανένας συνάδελφος, κανενας γείτονας το σπίτι του, ενώ στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους αγωνιστές που διώκονται για την υπεράσπιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων όπως ειναι αυτο της στέγης

Οι αγώνες των γυναικών θα νικήσουν!

Τα τελευταία χρόνια γίνεται όντως μια πραγματική προσπάθεια να επανέρθει η μέρα της γυναίκας στα ζητήματα της γυναικείας χειραφέτησης. Να κερδίσει ο προβληματισμός, η συζήτηση και η δράση και όχι η εμπορευματοποίηση, όχι οι νόμοι της αγοράς που ψάχνουν για ένα δεύτερο άγιο Βαλεντίνο σε σύντομο μάλιστα χρονικό διάστημα. Η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρή, η καπιταλιστική κρίση χτύπησε ακόμη περισσότερο τις γυναίκες. Η  εργαζόμενη γυναίκα αντιμετωπίζει ακόμα μεγαλύτερη αυθαιρεσία και εκμετάλλευση. Καθημερινά ακούμε για περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης που συνδέονται φυσικά με την απειλή της απόλυσης, καθημερινά ακούμε για το αυστηρό dress code, τα αυστηρά κριτήρια εμφάνισης που ουσιαστικά συνοδεύουν το βιογραφικό των γυναικών, καθημερινά ακούμε για το πώς μπαίνει στο στόχαστρο η εγκυμοσύνη και η μητρότητα. Χαμογέλα, κάνε δίαιτα, φόρα κραγιόν και κοντή φούστα, κάνε τα γλυκά μάτια και σε καμία περίπτωση μην κάνεις παιδιά (εκτός αν είσαι πρωινή παρουσιάστρια)…αυτές είναι οι πραγματικές συστάσεις των αφεντικών.
Πρέπει να παραδεχτούμε ότι γενικότερα στα ζητήματα ισότητας πάμε πίσω και όχι μπροστά. Πρέπει να δούμε ότι σε όλα τα ζητήματα παρουσιάζονται ανησυχητικές τάσεις. Εμπεδώνεται η κουλτούρα του βιασμού και της έμφυλης βίας ενώ ταυτόχρονα καταδικάζεται η γυναικεία αυτοάμυνα, είναι αποδεκτό γενικά ο άντρας να ρίχνει και καμιά σφαλιάρα, είναι αποδεκτό ο άντρας να λουφάρει στις ευθύνες του στο σπίτι και στα παιδιά, είναι αποδεκτή η σεξιστική φρασεολογία και συμπεριφορά.
Επιτροπές, παραεπιτροπές, γραμματείες ισότητας ιδρύονται και ‘αναβαθμίζονται’.  Χρήμα πάει και έρχεται. Κυβερνήσεις και ΕΕ ρίχνουν απλώς στάχτη στα μάτια του κόσμου. Δε γίνεται καμία πραγματική προσπάθεια να χτυπηθεί το κακό στη ρίζα του. Αντίθετα προστατεύονται όλοι οι μηχανισμοί που αναπαράγουν τις διακρίσεις και την έμφυλη βία. Αφήνονται ανενόχλητος ο βαθύτατος σεξισμός που βρίσκεται σε κάθε πτυχή του μάρκετινγκ και τις διαφήμισης. Επιπλέον η δικαιοσύνη δε δείχνει να είναι γένους θηλυκού.  Η αλήθεια είναι ότι αυτή η διανομή ρόλων για τον άντρα και τη γυναίκα βολεύει… βολεύει την κοινωνία του θεάματος, τη μόδα, την κερδοφορία όλων των σχετικών επιχειρήσεων, αλλά και γενικότερα δίνει μια σταθερότητα στο καπιταλιστικό σύστημα που βλέπει στη σύγχρονη μορφή οικογένειας το βασικό-πρωταρχικό του κύτταρο.
Οι γυναίκες δεν έχουν ανάγκη από οίκτο και συμπόνια, το φεμινιστικό κίνημα δεν έχει ανάγκη από υποδείξεις. Συνήθως αρκούμαστε να λέμε για την αναγκαιότητα  σύνδεσης φεμινιστικού-εργατικού κινήματος. Πρέπει όμως να γίνουν πολλά περισσότερες. Χρειαζόμαστε ανώτερη κουβέντα και βαθύτερες επεξεργασίες. Χρειαζόμαστε άλλη ιεράρχηση σε θέματα που είναι προφανές ότι τα έχουμε υποτιμήσει στο παρελθόν. Να συμπληρώσουμε το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα με ιδέες και αιτήματα που να ανταποκρίνονται στη σύγχρονη κατάσταση. Να πάρουμε πρωτοβουλίες και να δράσουμε μαχητικά και κυρίως με συνέπεια και διάρκεια στο χρόνο.