Οι φαντάροι θα καθαρίσουν τον Σαρωνικό που κατέστρεψαν κυβέρνηση-εφοπλιστές, με τους μαγαζάτορες και τους Δημάρχους να κοιτάνε!

      Στο ίδιο έργο θεατές…

Όποτε χρειάζεται να βρεθούν τσάμπα εργαζόμενοι και η κυβέρνηση να παρουσιάσει έργο και ευαισθησία, ενεργοποιείται ο στρατιωτικός μηχανισμός που εκμεταλλεύεται εργασιακά τους φαντάρους, προπαγανδίζοντας όλοι μαζί «την κοινωνική προσφορά του Στρατού»!

Επιχείρηση “πετρελαιοκηλίδα” λοιπόν στις Ένοπλες Δυνάμεις με τους συναδέλφους φαντάρους να αναλαμβάνουν και τον καθαρισμό των ακτών. Πιο συγκεκριμένα οι συνάδελφοι στρατιώτες θα αναλάβουν καθήκοντα στην παραλία της Γλυφάδας, που αντιμετωπίζει πρόβλημα ρύπανσης από την πετρελαιοκηλίδα.

Και φυσικά την ώρα που οι φαντάροι θα καταβάλλουν κόπο και ιδρώτα για εργασίες άσχετες με την Υποχρεωτική θητεία, μετά από διαταγή του Υπουργείου Άμυνας και της στρατιωτικής ηγεσίας, ο Πάνος Καμμένος, ο Παναγιώτης Κουρουμπλής, ο Δημήτρης Βίτσας θα βγάζουν φωτογραφίες με τους Δημάρχους και τους επιχειρηματίες για τις ανάγκες των δημοσίων σχέσεων.

Βεβαίως κανείς δεν απαντά στα καυτά ερωτήματα τα οποία προσπαθούν να συγκαλύψουν επικοινωνιακά «με τον κοινωνικό ρόλο του στρατού»:

  • Πως έγινε αυτή η καταστροφή από έναν εφοπλιστή εμπλεκόμενο σε υποθέσεις λαθρεμπορίας, με το πλοίο της ναυτιλιακής εταιρίας του Θ. Κουντούρη, αγκυροβολημένο ουσιαστικά μέσα στο λιμάνι Πειραιά, φορτωμένο καύσιμα, με πολύ καλό καιρό, κατασκευής 1972, σάπιο και με 2 αντί για 11, άτομα από το πλήρωμα να επιβαίνουν σε αυτό; Υπάρχει δόλος στη βύθιση του πλοίου και τεράστια επιχειρηματικά συμφέροντα με πολύ ευρύτερους σχεδιασμούς;
  • Ποια η εμπλοκή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ποιες οι ευθύνες του ΥΕΝ που στην πρώτη του ανακοίνωση βιάζεται να πει ότι όλα τα πιστοποιητικά ελέγχθηκαν και ήταν εντάξει, για να αντιδράσει όταν η πετρελαιοκηλίδα έχει φτάσει στην Φρεατύδα και «συσκέπτεται» για το πρόβλημα 4 ημέρες μετά, κάνοντας καθησυχαστικές δηλώσεις; 
  • Το «ατύχημα» αυτό έρχεται σε μια περίοδο που η κυβέρνηση μοιράζει άδειες έρευνας και εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων σε όλη την χώρα, που γιγάντια γεωτρύπανα ετοιμάζονται να σκίσουν τους βυθούς, στις ακτές της Πελοποννήσου της Κρήτης, της Ηπείρου, που το πολιτικό σύστημα γλύφει την Eldorado, που όλοι ορκίζονται στις «επενδύσεις» και τους «επενδυτές». 

Κυρίως όμως η καταστροφή των ακτών της Αττικής και του Σαρωνικού είναι μια ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ για τον εργαζόμενο λαό μας…

Είναι μια απάντηση:

Σε όλους αυτούς που μιλούν για διεκδίκηση και με τα όπλα οριοθέτηση ΑΟΖ, για εκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων σε Αιγαίο-Κρήτη-Ιόνιο-Ανατολική Μεσόγειο…

Είναι ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΙ.

Αυτοί που για χάρη των κερδών τους μας απειλούν με εμπλοκή σε πόλεμο, απαιτούν θυσίες για να αγοραστούν όπλα 5 δις δολαρίων και Μισθοφόροι Στρατιώτες, συμμετέχουν και ευθύνονται για όλα τα εγκλήματα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στο πόλεμο κατά των μεταναστών…

Αυτοί μας απειλούν με ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ.

ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ

Εμείς καταγγέλλουμε όλα αυτά και απαιτούμε να σταματήσει η εργασιακή εκμετάλλευση των φαντάρων.

Αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά η πραγματική εκμεταλλευτική ουσία της Υποχρεωτικής Στράτευσης.

Η ένταση της εργασιακής εκμετάλλευσης των φαντάρων δεν θίγει μόνο εμάς.

Θίγει συνολικά τον κόσμο της εργασίας και την νεολαία.

Θίγει τον γιατρό, το φαρμακοποιό, τον οικονομολόγο, το δικηγόρο, το σύνολο των εργαζομένων στις κατασκευές και στους ΟΤΑ, τους εκπαιδευτικούς…

Πρέπει μαζί να αγωνιστούμε. Πρέπει επιτέλους να μπουν μπροστά τα Σωματεία και οι Φοιτητικοί σύλλογοι και μαζί με τους φαντάρους να ορθώσουμε τις αντιστάσεις που απαιτεί η εποχή μας από το Κίνημα Μέσα και Έξω από τον Στρατό.

Η Στρατιωτικοποίηση που προωθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σημαίνει πόλεμο κατά των εργαζομένων, σημαίνει να γίνουμε κρέας στα κανόνια των ανταγωνισμών τους, σημαίνει εκμετάλλευση και καταπίεση.

 

ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ

Advertisements

Ο Σαρωνικός «μαύρισε»: Ένα προαναγγελθέν έγκλημα

 

 Η οικολογική καταστροφή

Με 2.500 τόνους  πετρελαίου έχει γεμίσει ο Σαρωνικός από το απόγευμα της Κυριακής 10/9 που ναυάγησε το  δεξαμενόπλοιο «Αγία Ζώνη ΙΙ» στη Σαλαμίνα. Η καταστροφή έχει εξαπλωθεί σε όλο το παραλιακό μέτωπο της Αθήνας και του Πειραιά με αποτέλεσμα όλα αυτά τα χιλιόμετρα ακτογραμμής να καλυφθούν από την πετρελαιοκηλίδα. Η ζημιά για το οικοσύστημα της περιοχής αλλά και τους ανθρώπους είναι εκτεταμένη.  Η ήδη μολυσμένη πρωτεύουσα έχει άλλη μια ανοιχτή πληγή, τη στιγμή που οι χώροι πρασίνου και οι ελεύθερες παραλίες ήταν έτσι κι αλλιώς είδος προς εξαφάνιση για τα εκατομμύρια των κατοίκων του λεκανοπεδίου.

Περί εφοπλιστών και κυβερνήσεων

Δεν είναι ούτε σπάνιο ούτε άγνωστο φαινόμενο, πλοία- φέρετρα να κυκλοφορούν στις θάλασσες ασυντήρητα, σκαριά δεκαετιών στα οποία οι εταιρίες προστατευόμενες από τις κυβερνήσεις  ξοδεύουν το ελάχιστο δυνατό για να αυξήσουν το ποσοστό κέρδους τους τζογάροντας με τη ζωή των εργαζόμενων, των επιβατών –όταν αυτοί υπάρχουν- αλλά και τη δημόσια υγεία. Ακόμα και σε περίπτωση «ατυχήματος» άλλες ιδιωτικές εταιρίες έρχονται πάλι να μας πουλήσουν –με το αζημίωτο φυσικά τις υπηρεσίες τους- για τον καθαρισμό, ενώ η κυβέρνηση που απέναντι σε απεργούς και πρόσφυγες παρατάσσει πάντα οργανωμένα σχέδια και «ετοιμοπόλεμη» αστυνομία και λιμενικό τώρα στέκεται αμήχανη μπροστά στην καταστροφή.

Τα κροκοδείλια δάκρυα

Και ενώ με το ένα χέρι διατηρούν και αναπαράγουν την ασυδοσία των εφοπλιστών, υπογράφουν κοινά σχέδια και «φαραωνικά» έργα που ξεπουλάνε τον αιγιαλό, μπετώνουν τις παραλίες, χτίζουν ιδιωτικές μαρίνες ή και ολόκληρες ιδιωτικές πόλεις, όπως σχεδιάζεται τώρα στο Ελληνικό, με το  άλλο έρχονται να σκουπίσουν  κροκοδείλια δάκρυα για την καταστροφή μπροστά στις κάμερες με πρώτο παράδειγμα τον Κωσταντάτο που «σήκωσε τα μανίκια» όπως συνηθίζουν να λένε τα δημοσιογραφικά κλισέ και κατέβηκε με τον Μητσοτάκη και το δήμαρχο Γλυφάδας να βιντεοσκοπηθεί στην μαυρισμένη παραλία.

 Το ξέρουμε,η καπιταλιστική κερδοφορία είναι άπληστη και αδίστακτη, δεν υπολογίζει ανθρώπους περιβάλλον ούτε καν τον διπλανό καπιταλιστή που θέλει καθαρή θάλασσα για να κάνει  τουριστικές επενδύσεις. Οι αντιφάσεις τους δυστυχώς το μόνο που κάνουν είναι να συμπληρώνουν την καταστροφή που γίνεται πλέον ολοκληρωτική, στη θάλασσα, στην παραλία, στο δάσος, στον αέρα, στα αρχαία… παντού.

Όπως έχει γράψει ο Μπρεχτ : «Αυτοί που παραπονιούνται για τη βαρβαρότητα που αιτία τάχα έχει τη βαρβαρότητα την ίδια, μοιάζουν μ’ ανθρώπους που θέλουν το μερτικό τους απ’ τ’ αρνί, χωρίς όμως να σφαχτεί το αρνί. Θέλουν να φάνε το κρέας, να μη δουν όμως τα αίματα»

 

 

Ο δήμαρχος στο καρεκλάκι τιμωρίας…

Οι παιδικοί σταθμοί μπορεί να μην εντάσσονται στην υποχρεωτική εκπαίδευση αλλά είναι ουσιαστικά η αρχή της μορφωτικής διαδικασίας των παιδιών.  Δεν θα πρέπει να αποτελούν μια αποθήκη, ένα γενικευμένο σύστημα babysitting, απλώς για να διευκολύνει εργαζόμενους και πολυάσχολους γονείς.   Αποτελούν σημαντικότατο παράγοντα κοινωνικοποίησης και ανάπτυξης του παιδιού. Ολοένα και περισσότερες έρευνες τονίζουν τη σημασία των παιδικών σταθμών ήδη από την ηλικία των 3 ετών. Για αυτό και αποτελούν κοινωνική ανάγκη και όχι πολυτέλεια.

Για αυτό και παιδικοί σταθμοί θα έπρεπε να είναι δωρεάν κάτι που δεν ισχύει ακριβώς στην πραγματικότητα. Το γεγονός ότι λειτουργούν με ευθύνη των δήμων μάλλον διευκολύνει την πολιτεία με την ευρεία έννοια να μετακυλύει μέρος του κόστους στους γονείς. Φυσικά με δημάρχους σαν τον Κωσταντάτο η διαδικασία αυτή γενικεύεται. Με την εγγραφή των παιδιών στους σταθμούς οι γονείς ειδοποιούνται ότι πρέπει να δώσουν εφάπαξ 50 ευρώ χαρατσάκι. Επιπλέον πρέπει να συνεισφέρουν στα αναλώσιμα. Με έναν πρόχειρο υπολογισμό με ενδεικτικές τιμές (1,5€ τα μωρομάντιλα, 0,7€ οι χαρτοπετσέτες, 1,6€ χαρτομάντιλα) επί 11 μήνες συν 6€ γάντια έχουμε χοντρικά άλλο ένα πενηντάρικο. 100€ λοιπόν τα οποία οι γονείς πρέπει να δώσουν υποχρεωτικά και όχι από την καλή τους την καρδιά. Ακόμα και οι γονείς που ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες και όχι μόνο δυσκολεύονται αλλά δίνουν πάνω από 2000€ στο δήμο με το κουπόνι του voucher.

    

Στη δημοτική αρχή η αναλγησία περισσεύει. Θεωρούν ότι μας κάνουν χάρη που δε μας βάζουν να πληρώσουμε τροφεία. Φέρνουν σε δύσκολη θέση τους εκπαιδευτικούς αναγκάζοντάς τους να γίνονται φοροεισπράκτορες. Κατηγορούν τους πολίτες που προτιμούν να δώσουν τα voucher στους ιδιωτικούς σταθμούς, επικαλούνται την οικονομική κρίση και την υποχρηματοδότηση γενικά και αόριστα, τα βάζουν με την κυβέρνηση. Έχουν όμως μόνο μέχρι ένα σημείο δίκαιο, δε βλέπουν πουθενά τις δικές τους ευθύνες.

Στο «διαγωνισμό», για το πού θα καταλήξουν τα κουπόνια του VOUCHER, κερδίζουν όπως είναι φυσικό οι ιδιωτικοί σταθμοί. Ακόμα και στο δήμο μας, που υπάρχουν ικανότατοι εκπαιδευτικοί και σχετικά καλές εγκαταστάσεις, πολλοί προτίμησαν τους ιδιωτικούς σταθμούς. Η ΕΕ δεν είναι ευαίσθητη, δε στηρίζει τη δημόσια εκπαίδευση αντίθετα την υπονομεύει. Ποτέ τα χρήματα δεν πήγαν απευθείας στην αναβάθμιση των δημόσιων παιδικών σταθμών, στις εγκαταστάσεις και στους εργαζόμενους. Ποτέ δε στηρίχτηκε η σταθερή και μόνιμη εργασία σε αυτούς. Αντίθετα ρέει ζεστό χρήμα σε ένα ιδιωτικό κλάδο, που ουσιαστικά δε θα υπήρχε χωρίς αυτό. Έτσι φτάσαμε στο σημείο να εξαρτάται η ποιότητα των δημόσιων παιδικών σταθμών από VOUCHER που θα προσελκύσουν.  Σκεφτείτε δηλαδή, ότι μπορεί στο μέλλον το αν θα έχουμε καθηγητές και δασκάλους στα σχολεία, να εξαρτάται από τα VOUCHER που εξασφαλίζουν στον ανταγωνισμό με τα ιδιωτικά σχολεία.

IMG_1490.JPG

Η δημοτική αρχή όμως συνεχίζει να στηρίζει την πολιτική της ΕΕ ακόμα και όταν βλέπει το αδιέξοδο. Θεωρούν φυσικό να ρέει το χρήμα προς το ιδιωτικό κεφάλαιο, να υπονομεύεται ο δημόσιος τομέας. Δεν δείχνουν καμία διάθεση να ενημερώσουν και να αφυπνίσουν τους γονείς και τους δημότες. Γνωρίζουν πώς παίζεται το παιχνίδι, γνωρίζουν ότι αργά ή γρήγορα οι δημόσιοι σταθμοί θα μπουν στη λογική των ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων.

 

Αντίθετα ειρωνεύονται και υπονομεύουν κάθε δυνατότητα  αγωνιστικής διεκδίκησης. Στοιχηματίζουν στη ματαιότητα των αγώνων.  Όχι μόνο συμβιβάζονται αλλά προωθούν την ανταποδοτικότητα. Θέλουν οι δημότες να συνηθίσουν να βάζουν το χέρι στην τσέπη για να διατηρήσουν ποιοτικές υπηρεσίες.

Η πολιτική του Κωσταντάτου βρίσκεται σε μία συνέχεια με τις κυρίαρχες αντιλαϊκές πολιτικές. Όσο και να κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ τελικά  συμπληρώνουν την κυβερνητική πολιτική στο τοπικό επίπεδο.

Εμείς λέμε ότι το κεντρικό είναι στενά δεμένο με το τοπικό. Έτσι πρέπει να συνδεθούν και οι αγώνες μας, για να κερδίσουμε ακόμη και το πιο μικρό, για να ανοίξει ο δρόμος σε αυριανές ανατροπές. Κανείς δε μπορεί να εγγυηθεί ότι ο δρόμος του αγώνα θα έχει άμεσες βελτιώσεις. Στη μάχη  δεν μπαίνεις γνωρίζοντας από πριν ότι θα κερδίσεις. Μόνο έτσι όμως υπάρχει ελπίδα να αλλάξουν τα πράγματα.

Δημόσιοι και δωρεάν παιδικοί σταθμοί για όλα τα παιδιά

Καμία επιπλέον επιβάρυνση για τους γονείς

Μόνιμη και σταθερή εργασία για όλο το προσωπικό των σταθμών.

 

 

3ο πολιτικό-πολιτιστικό φεστιβάλ.Η πυξίδα δείχνει τον νότο του αγώνα!

21397226_1814404041933659_599300838_n

Τα νότια προάστια της χλιδής, των προνομιούχων, του νεοπλουτισμού. Μια εικόνα συνδεδεμένη με επαύλεις, πισίνες ακριβά αυτοκίνητα, μαγαζιά στην παραλιακή… μια εικόνα διαστρεβλωμένη που δείχνει μόνο ένα μέρος της πραγματικότητας. Το άλλο μέρος είναι οι χιλιάδες εργαζόμενοι (έλληνες και μετανάστες) που ζουν και δουλεύουν εδώ, βιώνουν την άγρια εκμετάλλευση, την εργοδοτική αυθαιρεσία, τις συνέπειες των αντεργατικών πολιτικών. Είναι τα τσακισμένα μεσαία στρώματα που φτωχοποιήθηκαν απότομα και  πλέον προσπαθούν να συμμαζέψουν τα χρέη τους. Είναι η νεολαία που ανεξάρτητα από την καταγωγή της αντιμετωπίζει την προοπτική της ανεργία και της εργασιακής επισφάλειας. Ως αντικαπιταλιστικές κινήσεις πόλης αυτή τη μεριά της τοπικής κοινωνία θέλουμε να εκφράσουμε πολιτικά.

Αυτό δείχνουμε χρόνια τώρα με τη συμβολή μας σε αγώνες και κινήματα. Από την προστασία του Υμηττού και την ελεύθερη πρόσβαση στις παραλίες μέχρι την διεκδίκηση πάρκου υψηλού πρασίνου στο πρώην αεροδρόμιο. Από την υπεράσπιση των δημόσιων παροχών ενάντια σε κάθε είδους χαράτσια και τις δράσεις ταξικής αλληλεγγύης μέχρι την αποτροπή του κέντρου υπερύψηλης τάσης στην Ηλιούπολη. Βλέπουμε τα ζητήματα των ελεύθερων χώρων και του περιβάλλοντος από τη σκοπιά των εργατικών αναγκών. Στεκόμαστε στο πλευρό των εργατικών αγώνων που γίνονται στην περιοχή, προσπαθούμε να τους συνδέσουμε με τις συνολικές εργατικές διεκδικήσεις. Συμβάλουμε επίσης στην οργάνωση του λαού, αξιοποιούμε την εμπειρία μας από συνελεύσεις κατοίκων, στέκια, λέσχες κτλ. Αναζητούμε νέους τρόπους συνεύρεσης του κόσμου του αγώνα βλέποντας τις ανώτερες δυνατότητες που ανοίγονται στο τοπικό επίπεδο, ειδικά για τους ανέργους και τους επισφαλώς εργαζόμενους.

Οι τρεις κινήσεις βλέπουμε το φεστιβάλ ως μία ακόμα ευκαιρία να βρεθούμε και να συζητήσουμε δημόσια. Θέλουμε να πάμε κόντρα στο κλίμα ηττοπάθειας και απογοήτευσης. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αποδεικνύει καθημερινά ότι δεν έχει τίποτα φιλολαϊκό επάνω της. Το γεγονός αυτό εμείς δεν το μεταφράζουμε ως χάσιμο κάθε ελπίδας αλλά ως συμπέρασμα για μεγαλύτερη προσπάθεια για να ανατραπούν αυτές οι πολιτικές. Ο δρόμος για μια πορεία λαϊκών κατακτήσεων δεν έχει εύκολες κοινοβουλευτικές λύσεις, χρειάζεται να συμβάλει ο καθένας από το δικό του μετερίζι. Εμείς θέλουμε να δείξουμε τη γραμμή που ενώνει το κεντρικό με το τοπικό. Την ώρα μάλιστα που όλοι οι τοπικοί παράγοντες το παίζουν ανεξάρτητοι που νοιάζονται μόνο για την επίλυση των τοπικών προβλημάτων. Το χρέος, τα μνημόνια οι πολιτικές κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ χρειάζονται τον Καλλικράτη τα ΕΣΠΑ το δέσιμο του τοπικού κράτους με τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Οι δήμαρχοι δε μπορούν να αντισταθούν στις περικοπές, στο δημόσιο ξεπούλημα, στην κατάρρευση των κοινωνικών παροχών. Ολοκληρώνουν και συμπληρώνουν όμως τις αντιλαϊκές πολιτικές με χαράτσια και φόρους, αναπαράγουν την κυρίαρχη ιδεολογία, καταστέλλουν  τις τοπικές αγωνιστικές διαθέσεις. Μια αντικαπιταλιστική αντιπολίτευση στην περιοχή οφείλει να αντιστέκεται στις αυθαιρεσίες των δημάρχων αλλά και να εντάσσει τις δράσεις της σε ένα ευρύτερο ανατρεπτικό κοινωνικό ρεύμα. Συζητάμε και αναζητούμε καλύτερο συντονισμό και κοινές πρωτοβουλίες για ένα πρόγραμμα πάλης πάνω σε ζητήματα που υπερβαίνουν τα όρια του κάθε δήμου ξεχωριστά.

Σας καλούμε λοιπόν στο φεστιβάλ μας, καλούμε τον κόσμο του αγώνα, τον κόσμο που προβληματίζεται. Φιλοδοξούμε να βάλουμε ένα μικρό λιθαράκι στη διαμόρφωση μιας άλλης κουλτούρας με τις αξίες τις συμμετοχής, της προσφοράς, της συνδιαμόρφωσης  και της ταξικής αλληλεγγύης. Με τη γνώση των δυσκολιών της εποχής αλλά και με τη συνειδητή συνεισφορά στην οικονομική ανεξαρτησία συλλογικοτήτων που κρατάνε ιδεολογικές, ηθικές και υλικές αποστάσεις από κράτος, δήμους, ΜΚΟ…

21392628_1814402688600461_1726299466_o

 

 

 

Τι έχει να πει τώρα η Περιφέρεια Αττικής για το Ελληνικό;

Τι έχει να πει τώρα η Περιφέρεια Αττικής για το Ελληνικό;


Θα ήταν εντελώς άσκοπο να θυμίσουμε βέβαια ότι η αντίδραση στο ξεπούλημα του Ελληνικού ήταν από τα κεντρικά προεκλογικά συνθήματα τόσο του ΣΥΡΙΖΑ όσο και της Δύναμης Ζωής –που έγιναν καπνός κάτω από τα βάρος του «ρεαλισμού», του «μη βγούμε από το ευρώ» και του «ό,τι θέλουν οι μεγαλοεπενδυτές, ντόπιοι και ξένοι».

Θα ήταν όμως σκόπιμο να θυμίσουμε ότι η Περιφέρεια Αττικής –και μάλιστα μόνο η πλειοψηφία της, αφού σχεδόν όλες οι παρατάξεις είχαν αποχωρήσει βλ. http://anticapitalist-attiki.blogspot.gr είχε εκδώσει ένα ψήφισμα στις 16/6/2017 στο οποίο ανέφερε: «Κανένα σχέδιο που αφορά το χώρο του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού δε μπορεί να υλοποιηθεί χωρίς να έχουν γνώση και λόγο η Τοπική Αυτοδιοίκηση Α΄ και Β΄ βαθμού. Χωρίς διαβούλευση δεν μπορούν να επιβληθούν τετελεσμένα. Οποιαδήποτε επέμβαση στο χώρο οφείλει να έχει την απαραίτητη κοινωνική αποδοχή. Σε αντίθετη περίπτωση η Περιφέρεια θα κάνει ότι είναι απαραίτητο για να διαφυλάξει τα συλλογικά κοινωνικά συμφέροντα».

Ακολουθούσαν και κάποιοι «όροι» τους οποίους δήθεν έβαζε η Περιφέρεια Αττικής (δείτε εδώ http://www.patt.gov.gr/site/index.php?option=com_content&view=article&id=19577:psifisma-tou-perifereiakoy-symvouliou-attikis-gia-to-elliniko&catid=3:2008-09-06-21-42-59&Itemid=31)

Όταν όμως έφτασε η ώρα της διαβούλευσης, η Περιφέρεια Αττικής μάλλον… ξεχάστηκε. Η δημόσια διαβούλευση για το ΣΟΑ και τη ΣΜΠΕ είχε ημερομηνία ως τις 23 Αυγούστου 2017, όμως το θέμα ουδέποτε ήρθε στο Συμβούλιο. Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που η περιφερειάρχης και η παράταξη της  αποφεύγουν τα… δύσκολα ζητήματα, δηλαδή τα ζητήματα εκείνα που υπενθυμίζουν στους ψηφοφόρους της τις προεκλογικές της εξαγγελίες και δεσμεύσεις Παρ’ όλα αυτά, είναι στοιχειώδες –και ως διοικητική υποχρέωση, δηλαδή!- να έρθει το θέμα στο Συμβούλιο και να πάρει θέση η Περιφέρεια Αττικής πριν το τέλος της διαβούλευσης. Και είναι και θέμα στοιχειώδους τσίπας να πουν οι σύμβουλοι της Δύναμης Ζωής τι γνώμη έχουν τώρα για το ΣΟΑ και τη ΣΜΠΕ, που δεν ενσωματώνουν ούτε τους ελάχιστους και προσχηματικούς όρους που οι ίδιοι είχαν θέσει με ψήφισμά τους ένα χρόνο πριν. Και φυσικά να τοποθετηθούν  όλες οι παρατάξεις γι αυτό που εξελίσσεται στο Ελληνικό.

Η Αντικαπιταλιστική Ανατροπή θα φέρει το θέμα στο επόμενο Περιφερειακό Συμβούλιο.

Καλούμε τους εργαζόμενους της περιοχής και όλης της Αττικής να αντισταθούν στο ξεπούλημα. Η δημόσια περιουσία ανήκει σε όλους μας, ανήκει πάνω από όλα στον εργαζόμενο λαό, και αυτός πρέπει να τη διεκδικήσει.

ΜΟΝΟ ΠΑΡΚΟ ΥΨΗΛΟΥ ΠΡΑΣΙΝΟΥ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΌχι στην καταστροφή του περιβάλλοντος, το «θάψιμο» της πολιτιστικής μας κληρονομίας, των αρχαιοτήτων στο βωμό της κερδοσκοπίας του κεφαλαίου.

Η Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στηρίζει τις κινητοποιήσεις ενάντια στο ξεπούλημα και συμμετέχει στην κινητοποίηση του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων την Τρίτη 5/9/2017 στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, με συγκέντρωση στις 12 μ στο κτίριο του ΥΠΠΟ στη Μπουμπουλίνας.

Αθήνα 5/9/2017

Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αττική

Έναρξη νέας σχολικής χρονιάς: Στο ίδιο έργο θεατές

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΔΕ

Το έγγραφο του Υπουργείου Παιδείας για την «ομαλή» – ανώμαλη έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς 2017-18

Στο ίδιο έργο θεατές, όπως και στην περυσινή σχολική χρονιά, το Υπουργείο Παιδείας με ένα απαράδεκτο και αλλοπρόσαλλο έγγραφο ζητάει να πραγματοποιηθούν οι τοποθετήσεις των εκπαιδευτικών σε λειτουργικά κενά με μια εντελώς παράτυπη και αδιαφανή διαδικασία.

Συγκεκριμένα ζητάει απ’ τα Υπηρεσιακά Συμβούλια ( ΠΥΣΔΕ-ΠΥΣΠΕ) να συνεδριάσουν για να ανακοινώσουν κενά και πλεονάσματα στις σχολικές μονάδες, αλλά και να τοποθετήσουν σε αυτά τους εκπαιδευτικούς που βρίσκονται στη διάθεση των ΠΥΔΣΕ-ΠΥΣΠΕ, έχουν αποσπαστεί, κλπ, στο διάστημα από 28/8/2017 έως 31/8/2017. Όλα αυτά πριν ακόμη ανοίξουν τα σχολεία και ενώ ακόμη δεν έχουν ολοκληρωθεί οι αποσπάσεις απ’ το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας, που όλως τυχαίως αναμένονται προς το τέλος Αυγούστου και οι άδειες των εκπαιδευτικών δεν είναι γνωστές στις Διευθύνσεις. Με τι στοιχεία θα συνεδριάσουν τα ΠΥΣΔΕ αυτό το διάστημα και τι χρονικό διάστημα θα έχουν στη διάθεσή τους για να τα επεξεργαστούν και μάλιστα πριν ανοίξουν επίσημα τα σχολεία;

Σύμφωνα με το έγγραφο του Υπουργείου, την 1η Σεπτέμβρη θα συνεδριάσουν οι σύλλογοι διδασκόντων των σχολείων για να κάνουν … κατανομή μαθημάτων χωρίς ακόμη να έχουν ολοκληρωθεί τα τμήματα των σχολείων τους (Γενικής, Κατευθύνσεις, Ομάδες προσανατολισμού, Τομείς και Ειδικότητες ΕΠΑΛ κλπ) για να …. στείλουν κενά πλεονάσματα και τους λειτουργικά υπεράριθμους, ενώ τα κενά και πλεονάσματα θα έχουν ήδη ανακοινωθεί ….. και σ’ αυτά ήδη θα έχουν τοποθετηθεί εκπαιδευτικοί.

Επιπρόσθετα το Υπουργείο Παιδείας καλεί τα Υπηρεσιακά Συμβούλια να παρατυπήσουν – παρανομήσουν, δηλαδή να μην εφαρμόσουν το ΠΔ 50/1996 που ορίζει ότι οι οργανικά υπεράριθμοι εκπαιδευτικοί που δεν τοποθετήθηκαν σε σχολική μονάδα στην αντίστοιχη διαδικασία του Ιουνίου και εξακολουθούν να είναι λειτουργικά υπεράριθμοι καλούνται με αίτησή τους να καλύψουν, κατά προτεραιότητα, κενά στις σχολικές μονάδες. Και βεβαίως όλοι γνωρίζουμε ότι το σύνολο των υπεραρίθμων εκπαιδευτικών παρουσιάζεται αφού ανοίξουν τα σχολεία και αφού γίνουν οι αναθέσεις μαθημάτων.

Μάλιστα την ίδια ημερομηνία (1/9/2017) θα πρέπει να συνεδριάσουν με απόφαση του Περιφερειακού Διευθυντή Εκπαίδευσης από κοινού τα ΠΥΣΔΕ-ΠΥΣΠΕ «προκειμένου να αποφανθούν για τη συμπλήρωση του διδακτικού ωραρίου του συνόλου των κοινών ειδικοτήτων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης».

Πώς είναι δυνατόν μέσα σ’ αυτό το ασφυκτικό χρονικό πλαίσιο να ολοκληρωθούν οι υπηρεσιακές μεταβολές με νόμιμο και διαφανή τρόπο ;

Φυσικά και δεν είναι δυνατόν. Άλλωστε ο πραγματικός στόχος βρίσκεται αλλού.

Με την εγκύκλιο αυτή, το Υπουργείο Παιδείας προσπαθεί με πραξικοπηματικό τρόπο να φέρει τους εκπαιδευτικούς προ τετελεσμένων γεγονότων.

Το Υπουργείο Παιδείας με την πολιτική των μηδενικών διορισμών και την ελαχιστοποίηση των αναπληρωτών στοχεύει να συνεχίσει τη μείωση των αναγκών σε εκπαιδευτικό προσωπικό με μη ολοκλήρωση των διαδικασιών των εγγραφών και τη συμπίεση των τμημάτων των σχολείων, που θα οδηγήσει και σε αύξηση του αριθμού μαθητών στην τάξη.

Επιπλέον με την τακτική του αυτή το Υπουργείο Παιδείας πιστεύει ότι θα αποφύγει τις αντιδράσεις των εκπαιδευτικών και ότι θα δείξει προς την κοινωνία ότι με την έναρξη των μαθημάτων «όλα θα λειτουργούν κανονικά», όταν αυτό που κάνει στην πραγματικότητα είναι με όσο γίνεται λιγότερο προσωπικό και με απόλυτη ευελιξία στη διαχείριση των εκπαιδευτικών να λειτουργήσει τα σχολεία, χωρίς να ενδιαφέρεται για τις πραγματικές ανάγκες των σχολείων των μαθητών και των εκπαιδευτικών.

Τα σχολεία θα έπρεπε να είναι έτοιμα να λειτουργήσουν το Σεπτέμβριο έχοντας το υπουργείο πρώτα προσλάβει 20.000 μόνιμους εκπαιδευτικούς που το ίδιο έχει προσδιορίσει ως πραγματικές ανάγκες.

Επίσης θα έπρεπε να είχε ολοκληρώσει τις υπηρεσιακές μεταβολές των εκπαιδευτικών (μεταθέσεις –αποσπάσεις) έως το τέλος Ιουνίου.

Θα έπρεπε να είχε αποδεχθεί τις διεκδικήσεις του εκπαιδευτικού κινήματος για τμήματα με μικρό αριθμό μαθητών και για επαναφορά του διδακτικού ωραρίου στα προ του 2013 επίπεδα. Τα μαθήματα και οι αναθέσεις τους από τους εκπαιδευτικούς να μην καθορίζονται από τα μνημόνια και τα δημοσιονομικά σύμφωνα, αλλά από τις πραγματικές παιδαγωγικές και κοινωνικές ανάγκες.

Απαιτούμε από το Υπ. Παιδείας να αποσύρει αμέσως αυτή την εγκύκλιο

Καλούμε τους Δ/ντές Εκπαίδευσης και τα διορισμένα μέλη του ΠΥΣΔΕ να σεβαστούν τον κλάδο, τις κατακτήσεις και τα δικαιώματά του και να μην προχωρήσουν σε αποφάσεις αγνοώντας τον. Ο κλάδος με τους αγώνες του έχει κατακτήσει συγκεκριμένες και διαφανείς διαδικασίες για τις υπηρεσιακές μεταβολές.

Προς αυτή την κατεύθυνση καλούμε:

Το ΔΣ της ΟΛΜΕ να καταγγείλει την παραπάνω διαδικασία και να πραγματοποιήσει μαζί με τη ΔΟΕ άμεσα παράσταση στο Υπουργείο Παιδείας ζητώντας την απόσυρση της εγκυκλίου.

Ταυτόχρονα καλούμε τους αιρετούς, τα εκπαιδευτικά σωματεία, τους εκπαιδευτικούς , να ακυρώσουν οποιαδήποτε προσπάθεια εφαρμογής των παραπάνω, με παραστάσεις και συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στα Υπηρεσιακά Συμβούλια, για να μην εφαρμοστούν τα αντιεκπαιδευτικά μέτρα της κυβέρνησης.

ΑΘΗΝΑ 14/8/2017

Ανακοίνωση Αριστερής Κίνησης Περιστερίου, 13/8/2017: ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ, ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ

20861517_10156023449630769_157469038754947024_o.jpg

ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

Τέσσερα χρόνια πέρασαν από τη δολοφονία του 19χρονου παλικαριού Θανάση Καναούτη για ένα εισιτήριο του τρόλεϊ. Τόσο κοστολογήθηκαν η ζωή και τα όνειρα ενός νέου ανθρώπου, που θα είχε όλο το μέλλον μπροστά του, αν δεν είχε διαπράξει ένα φοβερό, ασυγχώρητο έγκλημα: αν δεν ήταν φτωχός και άνεργος! Αυτή ήταν η πραγματική αιτία της δολοφονίας του από ένα ανθρωποφάγο σύστημα που καθημερινά βυθίζει στην ανέχεια, στην απόγνωση και στην εξαθλίωση έναν ολόκληρο λαό. Τέσσερα χρόνια μετά οι υπαίτιοι του θανάτου του κυκλοφορούν ελεύθεροι, ενώ οι ελεγκτές-κεφαλοκυνηγοί συνεχίζουν με αμείωτη ένταση την εισπρακτική τους δράση ενάντια στη φτωχή πλειονότητα ντόπιων και μεταναστών που αδυνατούν να πληρώσουν ακόμη και ένα εισιτήριο.

Ο χαμός του Θανάση δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός, μια παράπλευρη απώλεια, αποτέλεσμα της «κακιάς στιγμής», ένα ατυχές περιστατικό που βασίστηκε στην απροσεξία ενός «τζαμπατζή», όπως βάλθηκαν να μας πείσουν τα ΜΜΕ αλλά και γνωστοί άνθρωποι του «πνεύματος» –πάντα πρόθυμοι να στηρίξουν την εξουσία στις δύσκολες στιγμές– ένα χρόνο πριν. Ο χαμός του Θανάση ήταν μια ακόμακρατική δολοφονία, αναπόσπαστο κομμάτι της άθλιας πολιτικής μνημονιακών κυβερνήσεων – ΕΕ – ΔΝΤ – εργοδοτών, που, όταν δεν δολοφονεί στην κυριολεξία, διαλύει τις ζωές των εργαζομένων ξεθεμελιώνοντας κάθε έννοια κοινωνικής παροχής, μετατρέποντας σε κάτεργα τους χώρους δουλειάς, τσακίζοντας τους μισθούς, καταργώντας κάθε εργατικό δικαίωμα, μετατρέποντας ολόκληρη τη χώρα σε ειδική οικονομική ζώνη-φυλακή, επιχειρώντας να συντρίψει τους αγώνες και τις αντιστάσεις, στέλνοντας χιλιάδες εργαζομένους στις ουρές απόγνωσης της ανεργίας, της σύγχρονης μετανάστευσης, της αυτοκτονίας.

Αυτό είναι το αποκρουστικό μέλλον που μας ετοιμάζουν, γι’ αυτό και o αυταρχισμός και η καταστολή είναι το τελευταίο τους χαρτί. Γιατί αυτή η πολιτική, για να διασώσει τα κέρδη των πάνω, μόνο δυστυχία και θάνατο μπορεί να «υποσχεθεί» στον κόσμο της δουλειάς. Γι’ αυτό και έχει ανάγκη τους κάθε είδους ελεγκτές που έχουν πλημμυρίσει κάθε πτυχή της ζωής μας. Κανείς από αυτούς δεν έχει δικαίωμα να υποστηρίζει πως «κάνει απλώς τη δουλειά» του, κανείς δεν έχει δικαίωμα να βγάζει το ψωμί του πάνω στα συντρίμμια της ζωής των άλλων.

Όταν ο «νόμος» επιτάσσει να μην έχει πρόσβαση στις συγκοινωνίες ή στα νοσοκομεία όποιος δεν έχει να πληρώσει εισιτήριο, να μένει χωρίς ρεύμα και νερό όποιος δεν έχει να πληρώσει χαράτσια, να μπαίνει στη φυλακή όποιος δεν μπορεί να πληρώσει φόρους, να χάνει το σπίτι του όποιος δεν μπορεί να πληρώσει τις τράπεζες, να πετιέται από το σχολείο όποιος δεν έχει χρήματα για φροντιστήρια, το δίλημμα για κάθε εργαζόμενο είναι ένα: ή θα γίνει μαντρόσκυλο αυτής της άθλιας πολιτικής μήπως και σώσει το τομάρι του ή θα παλέψει μαζί με τους άλλους εργαζομένους για την ανατροπή της, για μια ζωή με δικαιώματα και αξιοπρέπεια.

•Με αγώνα και αποφασιστικότητα να πάρουμε πίσω τη ζωή και τα όνειρά μας.
•Αυτή είναι η πιο ουσιαστική εκδίκηση για τη δολοφονία του Θανάση.
•Να πληρώσουν οι δολοφόνοι των ζωών μας. Να τιμωρηθούν οι ένοχοι.
•Δημόσιες δωρεάν συγκοινωνίες για όλους. Κανένας Ελεγκτής στα ΜΜΜ.

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ

Μερικές σκέψεις για το κίνημα των συμβασιούχων στους ΟΤΑ

Όχι, δεν πέρασε και ξεχάστηκε. Αξίζει πιστεύουμε να πούμε ορισμένες σκέψεις γύρω από το κίνημα των συμβασιούχων και ας έχουν περάσει αρκετές εβδομάδες. Είναι φανερό ότι ζήσαμε ένα μικρό μόνο επεισόδιο σε μία  μάχη που θα διαρκέσει πολύ. Κανένα πρόβλημα δε λύθηκε, η μικρή παράταση που δόθηκε απλώς ανέβαλε τα εκρηκτικά ζητήματα που συνεχίζουν να υποβόσκουν και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα προκύψουν ξανά.  Ήδη σε πολλούς δήμους οι συμβασιούχοι συνεχίζουν να παραμένουν απλήρωτοι και αλλού απολύονται (Δημοτικό Βρεφοκομείο Αθήνας, Δήμος Μάνδρας-Ειδυλλίας όπου οι εργαζόμενοι συνέχισαν δυναμικά τον αγώνα τους, κ.α.). Μια σειρά από σημαντικούς τομείς της κοινωνικής μέριμνας που βασίζονται στην εργασία αυτών των ανθρώπων είναι πραγματικά στον αέρα. Όλοι βλέπουν ότι οι συμβασιούχοι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Όλοι βλέπουν πόσο αναγκαίοι είναι στην αποκομιδή των σκουπιδιών, στην καθαριότητα, στο πράσινο, στους δημοτικούς σταθμούς και σε διάφορες άλλες υπηρεσίες.

Οι αγώνες των συμβασιούχων έβαλαν στο προσκήνιο το αίτημα για μόνιμη και σταθερή εργασία. Αυτό είναι ένα από τα θεμελιώδη αιτήματα του σύγχρονου εργατικού κινήματος. Μόνο στους κύκλους των νεοφιλελεύθερων θεωρείται αναχρονισμός. Μόνο έτσι μπορεί ο εργαζόμενος να οργανώσει τη ζωή του, τις ανάγκες του και τους αγώνες του. Γνωρίζουμε πολύ καλά τι συμβαίνει με τις πελατειακές σχέσεις. Τόσο στο δημόσιο, όσο και στον ιδιωτικό τομέα, όλοι προσπαθούν να βρουν έστω και μια προσωρινή λύση… Το μεγάλο έγκλημα βρίσκεται στις πολιτικές που δημιουργούν στρατιές ανέργων και στις πολιτικές ανακύκλωσής τους, όχι στην πάλη για το μεροκάματο. Αν νικήσουν οι συμβασιούχοι, το μήνυμα που θα πάρει η κοινωνία δεν είναι ότι νίκησαν τα βύσματα, αλλά ότι δικαιώθηκαν οι ανυποχώρητοι αγώνες. Ας μην υποτιμούμε επίσης ότι η σταθερή εργασία εξασφαλίζει γνώση και τριβή με το αντικείμενο. Καλύτερες και πιο ποιοτικές υπηρεσίες και το σημαντικότερο ασφάλεια στους εργαζόμενους. Όχι άλλα ατυχήματα, όχι άλλες ανθρώπινες ζωές.

Φάνηκε από τις πρώτες μέρες ότι κυβέρνηση-ΜΜΕ-δήμαρχοι υποκινούν τον κοινωνικό αυτοματισμό (που τελικά δεν είναι και τόσο αυτόματος και αυθόρμητος). Μόνο ένα μαζικό ρεύμα ταξικής αλληλεγγύης μπορεί να τον υπερκεράσει. Εμείς ως κίνηση πόλης προσπαθήσαμε με ανακοινώσεις και παρεμβάσεις να σταθούμε στο πλευρό των αγωνιστών, να υπερασπιστούμε τα αιτήματά τους στην πόλη. Συνολικά οι αντικαπιταλιστικές κινήσεις πόλεις έβγαλαν κοινή ανακοίνωση πολιτικής στήριξης. Χρειάζονται όμως μεγαλύτεροι δεσμοί, ανώτερη σύνδεση τοπικού-κλαδικού. Στον επόμενο κύκλο αγώνων πρέπει να δράσουν συντονισμένα με κάθε συλλογικότητα που μπορεί να βοηθήσει στο επίπεδο της γειτονιάς. Σε αυτή την κατεύθυνση ρίχνουμε μεγάλο μέρος της προσπάθειάς μας, φιλοδοξούμε να συμβάλουμε στη δημιουργία μόνιμων δομών εργατικής αλληλεγγύης στην περιοχή.

Φάνηκε επίσης πόσο πίσω μας πάει ο κατακερματισμός του εργατικού συνδικαλισμού. Με το να κρατάς αποστάσεις από την ελαστική εργασία δεν σημαίνει ότι προστατεύεις τη σταθερή εργασία, ούτε καν τη δικιά σου. Ο σκοπός είναι να υπάρξουν κοινοί αγώνες με το πρόταγμα της σταθερής εργασίας. Να ενωθούν όλες οι διαφορετικές σχέσεις εργασίας (δίμηνοι, πεντάμηνοι, οκτάμηνοι, ωφελούμενοι) σε ένα κλαδικό σωματείο των ΟΤΑ ανά δήμο. Αυτή η κουβέντα πρέπει να ανοίξει πλέον με μεγαλύτερη ωριμότητα και στον ενιαίο δήμο Ελληνικού-Αργυρούπολης για να σπάσουν οριστικά οι συντεχνιακές λογικές.

Νέα πράγματα γεννιούνται στο εργατικό κίνημα. Οφείλουμε να βγάζουμε συμπεράσματα από τάσεις που φάνηκαν και τώρα. Οι καταλήψεις στα αμαξοστάσια είναι μια δυναμική μορφή που μπορεί να συνδυάζεται με τις κλαδικές απεργίες. Το μπλοκάρισμα της παραγωγής, οι καταλήψεις στους χώρους δουλειάς και γενικότερα οι εξωθεσμικές μορφές είναι απαραίτητα στοιχεία για να οργανώσουν τους αγώνες τους οι συνδικαλιστικά ακάλυπτοι και όχι μόνο. Παράλληλα πρέπει να κρατήσουμε και τις προσπάθειες που γίνονται για μια άλλη δημοκρατία των αγώνων. Συνελεύσεις βάσεις, επιτροπές αγώνα, συντονισμός με τα πρωτοβάθμια σωματεία… αυτός είναι ο δρόμος για να πάνε οι αγώνες πιο πέρα από τον ξεπουλημένο γραφειοκρατικό συνδικαλισμό, από τις ηγεσίες που από την πρώτη στιγμή ‘αγωνίζονταν’ για το κλείσιμο των αγώνων.

Οι δημοτικοί εργαζόμενοι είναι η καρδιά και το μυαλό του κάθε δήμου. Λόγω της εργασίας τους γνωρίζουν τα λαϊκά προβλήματα πολλές φορές καλύτερα από τις δημοτικές αρχές. Είναι αναγκαίο να παίξουν ανώτερο ρόλο ακόμα και στο επίπεδο της διοίκησης. Να αρθρώσουν λόγο και άποψη, να ασκήσουν εργατικό έλεγχο, να αντισταθούν στις αντιλαϊκές πολιτικές που εφαρμόζονται τοπικά, να αναμετρηθούν με την αλαζονεία και τον αυταρχισμό των δημάρχων, να χτυπήσουν το ρουσφέτι ακόμα και στο εσωτερικό τους. Με αυτό τον τρόπο μπορούν να διατηρήσουν υψηλό επίπεδο και φρόνημα στην εξυπηρέτηση των λαϊκών αναγκών, να δεθούν περισσότερο με τα ευρύτερα λαϊκά συμφέροντα, να σπάσουν με τους συλλογικούς αγώνες το ατομικό βόλεμα, το φόρτωμα δουλειάς και ευθυνών σε συναδέλφους. Αυτό το εργατικό κίνημα στους δήμους μπορεί να κοιτάξει στα μάτια την κοινωνία, να ζητήσει στήριξη στους αγώνες του που είναι αγώνες για το καλό του λαού.

 

Τρεις πρόσφατες αποφάσεις του Αρείου Πάγου, στο πλευρό της εργοδοσίας

Όλο το σύστημα δουλεύει για τους λίγους:

Τρεις πρόσφατες αποφάσεις του Αρείου Πάγου, στο πλευρό της εργοδοσίας

Μπορεί πρσφάτως η Ποινική Δικαιοσύνη να έχει μονοπωλήσει τη συζήτηση της κοινής γνώμης με τις προκλητικές σκευωρίες που κατασκευάζει τη μία μετά την άλλη ενάντια σε αγωνιστές και νέους ανθρώπους, όμως, παράλληλα και στο ίδιο μοτίβο, δουλεύει και ο Άρειος Πάγος και ειδικά σε ό,τι αφορά τις εργατικές διαφορές. Οι τρεις παρακάτω αποφάσεις δεν είναι οι μόνες τέτοιες, είναι όμως χαρακτηριστικές και δηλωτικές για την κατεύθυνση που έχει πάρει το ανώτατο δικαστήριο της χώρας και συνολικά η εγχώρια Δικαιοσύνη.

 

  1. ΑΠ 677/2017: Μόνη η μη καταβολή των δεδουλευμένωναποδοχών του μισθωτού, έστω και μακροχρόνια, δεν αρκεί να θεμελιώσει την έννοια της βλαπτικής μεταβολής των όρων της σύμβασης εργασίας του, αν δεν συνδέεται και με την πρόθεση του εργοδότη να εξαναγκάσει αυτόν σε παραίτηση προκειμένου να αποφύγει την καταβολή της αποζημίωσης απόλυσης.

Αυτό σημαίνει πως οι επιλογές που δίνονται στον εργαζόμενο είναι α) είτε να θεωρήσει τη μεταβολή αυτή ως άτακτη καταγγελία της σύμβασης εκ μέρους του εργοδότη, β) είτε, εμμένοντας στη σύμβαση, να αξιώσει την τήρηση των όρων της και την αποδοχή της εργασίας του από τον εργοδότη σύμφωνα με το πριν τη μεταβολή περιεχόμενο της σύμβασης και, σε περίπτωση άρνησης του εργοδότη να αποδεχθεί την εργασία αυτή, να ζητήσει μισθούς υπερημερίας.

Επομένως, με βάση την απόφαση η μεταβολή δεν συνεπάγεται χωρίς άλλο τη λύση της σύμβασης ώστε να δοθεί αποζημίωση απόλυσης, οι απλήρωτοι εργαζόμενοι καλούνται να συνεχίσουν να δουλεύουν απλήρωτοι, αφού οι εργοδότες δεν σκοπεύουν να τους εξαναγκάσουν σε απόλυση (και γιατί άλλωστε να σκόπευαν, αφού τους έχουν να δουλεύουν τσάμπα;). Ειδάλλως, μπορούν να μπουν στη δίνη της χρονοβόρας διαδικασίας των αστικών δικαστηρίων και να διεκδικήσουν πιθανή αποζημίωση ή μισθούς υπερημερίας. Μέχρι τότε ας κόψουν τον λαιμό τους.

 

  1. ΑΠ 114/2017: Η επίσχεση εργασίας του μισθωτού θεωρείται ως καταχρηστικώς ενασκούμενο δικαίωμα όταν, μεταξύ άλλων, η καθυστέρηση εκπλήρωσης των υποχρεώσεων του εργοδότη «δεν οφείλεται σε υπαιτιότητά του» αλλά σε απρόβλεπτες περιστάσεις ή αντιξοότητες ή σε πρόσκαιρη οικονομική δυσπραγία ή σε εξαιρετικά δυσμενείς γι’ αυτόν περιστάσεις ή όταν η επίσχεση προξενεί δυσβάσταχτη και δυσανάλογη ζημία στον εργοδότη, σε σχέση με το σκοπούμενο αποτέλεσμα ή όταν αναφέρεται σε ασήμαντη αντιπαροχή του εργοδότη.

Mε λίγα λόγια, η επίσχεση είναι νόμιμη όταν βολεύει τον εργοδότη, όταν δεν του προκαλεί και τόσο πρόβλημα, όταν είναι σε ακμάζουσα οικονομική κατάσταση, όταν αυτά που χρωστάει δεν είναι «αμελητέα» (αμελητέα για ποιον άραγε;). Αυτό που υπονοείται, δηλαδή, είναι πως το δικαίωμα του εργαζόμενου να πληρώνεται ό,τι δουλεύει είναι εξαρτημένο από από την ευκολία του εργοδότη να το ικανοποιήσει. Αν δυσκολεύεται λιγάκι δεν είναι υπαίτιος, άρα η άσκηση του δικαιώματος επίσχεσης υπερβαίνει τα όρια που θέτει η καλή πίστη και τα χρηστά συναλλακτικά ήθη. Κατά συνέπεια, επιφυλάσσεται απληρωσιά και σταδιακή αφαίρεση των ελάχιστων όπλων που έχουν μείνει για την άμυνα απέναντι στην επίθεση της εργοδοσίας -δε φαίνεται να υπάρχει τίποτα χρηστό ή ηθικό σ’ αυτό.

 

  1. ΑΠ 11/2017: Κρίνεται συνταγματικός ο νόμος 4046/2012(Μνημόνιο ΙΙ) και η 6/2012 Πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου (ΠΥΣ) που καθιέρωσαν τον περιορισμό των εγγυήσεων των απολύσεων των εργαζομένων, από τη μεγάλη Ολομέλεια του Αρείου Πάγου. Η κατάργηση των ρητρών μονιμότητας, δηλαδή των ρυθμίσεων αυξημένης προστασίας για τους εργαζόμενους από καταγγελίες των συμβάσεών τους, δεν προσκρούει στο Σύνταγμα. Τα σχετικά νομοθετήματα «αποσκοπούν στην τόνωση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων», άρα είναι δικαιολογημένες κατ’ αυτόν τον τρόπο οι μειώσεις των αποδοχών, οι απολύσεις, κ.ο.κ. Επιπρόσθετα, δεν τίθεται ζήτημα για την κανονιστική ισχύ των διατάξεων του μνημονίου, αλλά πρόκειται για μέτρα που πρέπει να υιοθετηθούν και να ενσωματωθούν άμεσα οι προβλέψεις τους ως κανόνες της εσωτερικής έννομης τάξης

Μετά τη νομιμοποίηση της απληρωσιάς, χρειαζόταν μια παρεμπίπτουσα νομιμοποίηση του Μνημονίου ΙΙ, μετά φυσικά και την απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ (2307/2014) που το έκρινε ως νόμιμο και συνταγματικό στο σκέλος που αφορά τις μειώσεις των αποδοχών, την κατάργηση επιδομάτων, την κατάργηση της υπογραφής ΕΓΣΕΕ, της «μετενέργειας», κ.λπ. Στο σκεπτικό της απόφασης τίθεται σαφώς: οι ρήτρες μονιμότητας και τα πολλά δικαιώματα «στερούν από τις επιχειρήσεις τη δυνατότητα λήψης μέτρων εξυγίανσης μέσω της μείωσης του εργασιακού κόστους». Τουλάχιστον δεν κρύβουν τον ιερό σκοπό που έχουν να επιτελέσουν και το ποιον έχουν να προστατεύσουν.

Το μόνο πιο προφανές από την ταξική μεροληψία της Δικαιοσύνης, είναι η υποκρισία της Κυβέρνησης που σκίζει τα ιμάτιά της για τις αποφάσεις που βγαίνουν κάθε τόσο. Μέρα με τη μέρα, όχι μόνο διατηρούν στο ακέραιο το αντεργατικό νομοθετικό οπλοστάσιο, αλλά το εμπλουτίζουν με περαιτέρω νομοθετήματα (βλ. κατάργηση κυριακάτικης αργίας, απελευθέρωση απολύσεων και τόσα άλλα), στο πλαίσιο της αντιδραστικής προσαρμογής της ελληνικής νομοθεσίας στα ενωσιακά πρότυπα, πάνω στο οποίο πατάει το σύνολο των δικαστικών αποφάσεων. Επιμένουν με μανία για την «ανεξαρτησία» της δικαστικής εξουσίας, σε μια τραγική προσπάθεια να αποποιηθούν τις ευθύνες τους. Είναι μήπως ανεξάρτητη η Δικαιοσύνη και από τους νόμους που ψηφίζει η Κυβέρνηση;

 

πηγή http://www.attack.org.gr