Νεκροταφείο ούτε στο δάσος ούτε εκεί που θα έπρεπε να είναι δάσος

Μια άθλια σαπουνόπερα έχει στηθεί γύρω από το νεκροταφείο της Αργυρούπολης, μια σαπουνόπερα με επεισόδια όλο το καλοκαίρι αλλά φαίνεται να έχει κι άλλες σεζόν μπροστά της. Ο Κωνσταντάτος σπάει πλάκα με τις ίδιες του τις δεσμεύσεις. Με άνεση έκανε συνάντηση με την πλειοψηφία της αντιπολίτευσης στο δήμο και δεσμεύτηκε για νεκροταφείο στον χώρο του πρώην αεροδρομίου. Με την ίδια άνεση αποδέχεται το σχετικό ψήφισμα στο δημοτικό συμβούλιο, στη συνέχεια όμως σφυράει αδιάφορα, δεν δείχνει κανένα ενδιαφέρον να δημοσιοποιηθεί η απόφαση, συμπεριφέρεται σαν να μην υπάρχει. Το χειρότερο όμως είναι ότι προχωράει σε κινήσεις που δείχνουν ότι έχει πρόθεση να επεκτείνει το νεκροταφείο προς τον Υμηττό!
Δεν μπορείς να εμπιστευτείς αυτόν τον άνθρωπο. Έχει πει άπειρα ψέματα, έχει κάνει άπειρες κωλοτούμπες. Δεν έχει πρόβλημα να πει άλλο ένα, να κάνει άλλη μία. Αυτός είναι πορεύεται με αλαζονεία και έπαρση, δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Δεν υπάρχει κανένας λόγος για συναντήσεις και συμφωνίες μαζί του, είναι χάσιμο χρόνου. Δε νιώθει καμία πίεση, την κατάλληλη στιγμή θα βρει τρόπο να πει για τα νέα δεδομένα που τον αναγκάζουν να αλλάξει αποφάσεις.
Ας πάμε λοιπόν και στο πιο ουσιαστικό. Τι πρέπει να γίνει με το νεκροταφείο; Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να δεχτούμε καταπάτηση του Υμηττού. Να είμαστε σε ετοιμότητα για να προστατέψουμε το βουνό και το δάσος. Δεν πρέπει από την άλλη να ζητάμε να γίνει νεκροταφείο στο χώρο του πρώην αεροδρομίου.Αντίθετα στο Ελληνικό πρέπει άμεσα να ξεκινήσουν οι εργασίες για τη διαμόρφωση ενός μεγάλου πάρκου υψηλού πρασίνου. Αυτό έχει ανάγκη όλο το λεκανοπέδιο. Αυτό μπορεί να αλλάξει την ποιότητα ζωής στην πόλη να αυξήσει ριζικά την αναλογία πρασίνου. Έχουμε ανάγκη από ένα πάρκο ανοιχτό, προσβάσιμο και ελεύθερο, χωρίς κάγκελα και επιχειρηματική δραστηριότητα.Το Ελληνικό όμως δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένα τεράστιο οικόπεδο, ως η εύκολη λύση όταν ψάχνουμε χώρο. Πρέπει να σκεφτόμαστε για το Ελληνικό σαν να είναι ήδη δάσος. Δεν μπορούμε να ζητάμε να επιστρέψουν εκεί τα σκουπίδια, δεν μπορούμε να ζητάμε να γίνει εκεί νεκροταφείο. Διευκολύνουμε έτσι το έργο των επενδυτών γιατί μεταφέρουμε την κουβέντα στο δικό τους γήπεδο, αποδεχόμαστε το έγκλημα και παρακαλάμε για λίγες χάρες. Δεν είναι ρεαλισμός αυτός, κάνουμε τον επενδυτή να νιώθει κυρίαρχος του παιχνιδιού, τίποτα δε θα δώσει στο τέλος.

Και τι να γίνει τελικά; Ξανά ο ρεαλισμός αυτών των πολιτικών μας ζητάει να βρούμε λύσεις χωρίς όμως να πειράξουμε καθόλου τη μεγάλη εικόνα. Η πόλη έχει άχρηστη δόμηση, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε αυτό. Όταν συζητάμε για ένα νέο σχολείο, ένα νέο γήπεδο, ένα νέο νοσοκομείο πρέπει να ψάχνουμε τέτοιες λύσεις, γιατί είναι σίγουρο ότι υπάρχουν. Μόνο αυτή η λογική μπορεί να δώσει ανθρώπινο χαρακτήρα στην πόλη κάποια στιγμή. Χωρίς απαλλοτριώσεις, χωρίς γκρέμισμα, χωρίς υπεράσπιση των ήδη υπαρχόντων χώρων και άνοιγμα νέων πάντα θα είμαστε στρυμωγμένοι, πάντα θα υποκύπτουμε στο λιγότερο κακό. Επιπλέον στην συγκεκριμένη περίπτωση πρέπει να δούμε και την καύση των νεκρών από την στιγμή που είναι επιθυμία πολλών.
Εμείς ως μαχητική αντικαπιταλιστική αριστερά θα επαναφέρουμε κάθε φορά την κουβέντα στο δάσος όταν μας δείχνουν μόνο το δέντρο…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s