Μερικές σκέψεις για το κίνημα των συμβασιούχων στους ΟΤΑ

Όχι, δεν πέρασε και ξεχάστηκε. Αξίζει πιστεύουμε να πούμε ορισμένες σκέψεις γύρω από το κίνημα των συμβασιούχων και ας έχουν περάσει αρκετές εβδομάδες. Είναι φανερό ότι ζήσαμε ένα μικρό μόνο επεισόδιο σε μία  μάχη που θα διαρκέσει πολύ. Κανένα πρόβλημα δε λύθηκε, η μικρή παράταση που δόθηκε απλώς ανέβαλε τα εκρηκτικά ζητήματα που συνεχίζουν να υποβόσκουν και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα προκύψουν ξανά.  Ήδη σε πολλούς δήμους οι συμβασιούχοι συνεχίζουν να παραμένουν απλήρωτοι και αλλού απολύονται (Δημοτικό Βρεφοκομείο Αθήνας, Δήμος Μάνδρας-Ειδυλλίας όπου οι εργαζόμενοι συνέχισαν δυναμικά τον αγώνα τους, κ.α.). Μια σειρά από σημαντικούς τομείς της κοινωνικής μέριμνας που βασίζονται στην εργασία αυτών των ανθρώπων είναι πραγματικά στον αέρα. Όλοι βλέπουν ότι οι συμβασιούχοι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Όλοι βλέπουν πόσο αναγκαίοι είναι στην αποκομιδή των σκουπιδιών, στην καθαριότητα, στο πράσινο, στους δημοτικούς σταθμούς και σε διάφορες άλλες υπηρεσίες.

Οι αγώνες των συμβασιούχων έβαλαν στο προσκήνιο το αίτημα για μόνιμη και σταθερή εργασία. Αυτό είναι ένα από τα θεμελιώδη αιτήματα του σύγχρονου εργατικού κινήματος. Μόνο στους κύκλους των νεοφιλελεύθερων θεωρείται αναχρονισμός. Μόνο έτσι μπορεί ο εργαζόμενος να οργανώσει τη ζωή του, τις ανάγκες του και τους αγώνες του. Γνωρίζουμε πολύ καλά τι συμβαίνει με τις πελατειακές σχέσεις. Τόσο στο δημόσιο, όσο και στον ιδιωτικό τομέα, όλοι προσπαθούν να βρουν έστω και μια προσωρινή λύση… Το μεγάλο έγκλημα βρίσκεται στις πολιτικές που δημιουργούν στρατιές ανέργων και στις πολιτικές ανακύκλωσής τους, όχι στην πάλη για το μεροκάματο. Αν νικήσουν οι συμβασιούχοι, το μήνυμα που θα πάρει η κοινωνία δεν είναι ότι νίκησαν τα βύσματα, αλλά ότι δικαιώθηκαν οι ανυποχώρητοι αγώνες. Ας μην υποτιμούμε επίσης ότι η σταθερή εργασία εξασφαλίζει γνώση και τριβή με το αντικείμενο. Καλύτερες και πιο ποιοτικές υπηρεσίες και το σημαντικότερο ασφάλεια στους εργαζόμενους. Όχι άλλα ατυχήματα, όχι άλλες ανθρώπινες ζωές.

Φάνηκε από τις πρώτες μέρες ότι κυβέρνηση-ΜΜΕ-δήμαρχοι υποκινούν τον κοινωνικό αυτοματισμό (που τελικά δεν είναι και τόσο αυτόματος και αυθόρμητος). Μόνο ένα μαζικό ρεύμα ταξικής αλληλεγγύης μπορεί να τον υπερκεράσει. Εμείς ως κίνηση πόλης προσπαθήσαμε με ανακοινώσεις και παρεμβάσεις να σταθούμε στο πλευρό των αγωνιστών, να υπερασπιστούμε τα αιτήματά τους στην πόλη. Συνολικά οι αντικαπιταλιστικές κινήσεις πόλεις έβγαλαν κοινή ανακοίνωση πολιτικής στήριξης. Χρειάζονται όμως μεγαλύτεροι δεσμοί, ανώτερη σύνδεση τοπικού-κλαδικού. Στον επόμενο κύκλο αγώνων πρέπει να δράσουν συντονισμένα με κάθε συλλογικότητα που μπορεί να βοηθήσει στο επίπεδο της γειτονιάς. Σε αυτή την κατεύθυνση ρίχνουμε μεγάλο μέρος της προσπάθειάς μας, φιλοδοξούμε να συμβάλουμε στη δημιουργία μόνιμων δομών εργατικής αλληλεγγύης στην περιοχή.

Φάνηκε επίσης πόσο πίσω μας πάει ο κατακερματισμός του εργατικού συνδικαλισμού. Με το να κρατάς αποστάσεις από την ελαστική εργασία δεν σημαίνει ότι προστατεύεις τη σταθερή εργασία, ούτε καν τη δικιά σου. Ο σκοπός είναι να υπάρξουν κοινοί αγώνες με το πρόταγμα της σταθερής εργασίας. Να ενωθούν όλες οι διαφορετικές σχέσεις εργασίας (δίμηνοι, πεντάμηνοι, οκτάμηνοι, ωφελούμενοι) σε ένα κλαδικό σωματείο των ΟΤΑ ανά δήμο. Αυτή η κουβέντα πρέπει να ανοίξει πλέον με μεγαλύτερη ωριμότητα και στον ενιαίο δήμο Ελληνικού-Αργυρούπολης για να σπάσουν οριστικά οι συντεχνιακές λογικές.

Νέα πράγματα γεννιούνται στο εργατικό κίνημα. Οφείλουμε να βγάζουμε συμπεράσματα από τάσεις που φάνηκαν και τώρα. Οι καταλήψεις στα αμαξοστάσια είναι μια δυναμική μορφή που μπορεί να συνδυάζεται με τις κλαδικές απεργίες. Το μπλοκάρισμα της παραγωγής, οι καταλήψεις στους χώρους δουλειάς και γενικότερα οι εξωθεσμικές μορφές είναι απαραίτητα στοιχεία για να οργανώσουν τους αγώνες τους οι συνδικαλιστικά ακάλυπτοι και όχι μόνο. Παράλληλα πρέπει να κρατήσουμε και τις προσπάθειες που γίνονται για μια άλλη δημοκρατία των αγώνων. Συνελεύσεις βάσεις, επιτροπές αγώνα, συντονισμός με τα πρωτοβάθμια σωματεία… αυτός είναι ο δρόμος για να πάνε οι αγώνες πιο πέρα από τον ξεπουλημένο γραφειοκρατικό συνδικαλισμό, από τις ηγεσίες που από την πρώτη στιγμή ‘αγωνίζονταν’ για το κλείσιμο των αγώνων.

Οι δημοτικοί εργαζόμενοι είναι η καρδιά και το μυαλό του κάθε δήμου. Λόγω της εργασίας τους γνωρίζουν τα λαϊκά προβλήματα πολλές φορές καλύτερα από τις δημοτικές αρχές. Είναι αναγκαίο να παίξουν ανώτερο ρόλο ακόμα και στο επίπεδο της διοίκησης. Να αρθρώσουν λόγο και άποψη, να ασκήσουν εργατικό έλεγχο, να αντισταθούν στις αντιλαϊκές πολιτικές που εφαρμόζονται τοπικά, να αναμετρηθούν με την αλαζονεία και τον αυταρχισμό των δημάρχων, να χτυπήσουν το ρουσφέτι ακόμα και στο εσωτερικό τους. Με αυτό τον τρόπο μπορούν να διατηρήσουν υψηλό επίπεδο και φρόνημα στην εξυπηρέτηση των λαϊκών αναγκών, να δεθούν περισσότερο με τα ευρύτερα λαϊκά συμφέροντα, να σπάσουν με τους συλλογικούς αγώνες το ατομικό βόλεμα, το φόρτωμα δουλειάς και ευθυνών σε συναδέλφους. Αυτό το εργατικό κίνημα στους δήμους μπορεί να κοιτάξει στα μάτια την κοινωνία, να ζητήσει στήριξη στους αγώνες του που είναι αγώνες για το καλό του λαού.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s