Μερικές σκέψεις για το κίνημα των συμβασιούχων στους ΟΤΑ

Όχι, δεν πέρασε και ξεχάστηκε. Αξίζει πιστεύουμε να πούμε ορισμένες σκέψεις γύρω από το κίνημα των συμβασιούχων και ας έχουν περάσει αρκετές εβδομάδες. Είναι φανερό ότι ζήσαμε ένα μικρό μόνο επεισόδιο σε μία  μάχη που θα διαρκέσει πολύ. Κανένα πρόβλημα δε λύθηκε, η μικρή παράταση που δόθηκε απλώς ανέβαλε τα εκρηκτικά ζητήματα που συνεχίζουν να υποβόσκουν και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα προκύψουν ξανά.  Ήδη σε πολλούς δήμους οι συμβασιούχοι συνεχίζουν να παραμένουν απλήρωτοι και αλλού απολύονται (Δημοτικό Βρεφοκομείο Αθήνας, Δήμος Μάνδρας-Ειδυλλίας όπου οι εργαζόμενοι συνέχισαν δυναμικά τον αγώνα τους, κ.α.). Μια σειρά από σημαντικούς τομείς της κοινωνικής μέριμνας που βασίζονται στην εργασία αυτών των ανθρώπων είναι πραγματικά στον αέρα. Όλοι βλέπουν ότι οι συμβασιούχοι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Όλοι βλέπουν πόσο αναγκαίοι είναι στην αποκομιδή των σκουπιδιών, στην καθαριότητα, στο πράσινο, στους δημοτικούς σταθμούς και σε διάφορες άλλες υπηρεσίες.

Οι αγώνες των συμβασιούχων έβαλαν στο προσκήνιο το αίτημα για μόνιμη και σταθερή εργασία. Αυτό είναι ένα από τα θεμελιώδη αιτήματα του σύγχρονου εργατικού κινήματος. Μόνο στους κύκλους των νεοφιλελεύθερων θεωρείται αναχρονισμός. Μόνο έτσι μπορεί ο εργαζόμενος να οργανώσει τη ζωή του, τις ανάγκες του και τους αγώνες του. Γνωρίζουμε πολύ καλά τι συμβαίνει με τις πελατειακές σχέσεις. Τόσο στο δημόσιο, όσο και στον ιδιωτικό τομέα, όλοι προσπαθούν να βρουν έστω και μια προσωρινή λύση… Το μεγάλο έγκλημα βρίσκεται στις πολιτικές που δημιουργούν στρατιές ανέργων και στις πολιτικές ανακύκλωσής τους, όχι στην πάλη για το μεροκάματο. Αν νικήσουν οι συμβασιούχοι, το μήνυμα που θα πάρει η κοινωνία δεν είναι ότι νίκησαν τα βύσματα, αλλά ότι δικαιώθηκαν οι ανυποχώρητοι αγώνες. Ας μην υποτιμούμε επίσης ότι η σταθερή εργασία εξασφαλίζει γνώση και τριβή με το αντικείμενο. Καλύτερες και πιο ποιοτικές υπηρεσίες και το σημαντικότερο ασφάλεια στους εργαζόμενους. Όχι άλλα ατυχήματα, όχι άλλες ανθρώπινες ζωές.

Φάνηκε από τις πρώτες μέρες ότι κυβέρνηση-ΜΜΕ-δήμαρχοι υποκινούν τον κοινωνικό αυτοματισμό (που τελικά δεν είναι και τόσο αυτόματος και αυθόρμητος). Μόνο ένα μαζικό ρεύμα ταξικής αλληλεγγύης μπορεί να τον υπερκεράσει. Εμείς ως κίνηση πόλης προσπαθήσαμε με ανακοινώσεις και παρεμβάσεις να σταθούμε στο πλευρό των αγωνιστών, να υπερασπιστούμε τα αιτήματά τους στην πόλη. Συνολικά οι αντικαπιταλιστικές κινήσεις πόλεις έβγαλαν κοινή ανακοίνωση πολιτικής στήριξης. Χρειάζονται όμως μεγαλύτεροι δεσμοί, ανώτερη σύνδεση τοπικού-κλαδικού. Στον επόμενο κύκλο αγώνων πρέπει να δράσουν συντονισμένα με κάθε συλλογικότητα που μπορεί να βοηθήσει στο επίπεδο της γειτονιάς. Σε αυτή την κατεύθυνση ρίχνουμε μεγάλο μέρος της προσπάθειάς μας, φιλοδοξούμε να συμβάλουμε στη δημιουργία μόνιμων δομών εργατικής αλληλεγγύης στην περιοχή.

Φάνηκε επίσης πόσο πίσω μας πάει ο κατακερματισμός του εργατικού συνδικαλισμού. Με το να κρατάς αποστάσεις από την ελαστική εργασία δεν σημαίνει ότι προστατεύεις τη σταθερή εργασία, ούτε καν τη δικιά σου. Ο σκοπός είναι να υπάρξουν κοινοί αγώνες με το πρόταγμα της σταθερής εργασίας. Να ενωθούν όλες οι διαφορετικές σχέσεις εργασίας (δίμηνοι, πεντάμηνοι, οκτάμηνοι, ωφελούμενοι) σε ένα κλαδικό σωματείο των ΟΤΑ ανά δήμο. Αυτή η κουβέντα πρέπει να ανοίξει πλέον με μεγαλύτερη ωριμότητα και στον ενιαίο δήμο Ελληνικού-Αργυρούπολης για να σπάσουν οριστικά οι συντεχνιακές λογικές.

Νέα πράγματα γεννιούνται στο εργατικό κίνημα. Οφείλουμε να βγάζουμε συμπεράσματα από τάσεις που φάνηκαν και τώρα. Οι καταλήψεις στα αμαξοστάσια είναι μια δυναμική μορφή που μπορεί να συνδυάζεται με τις κλαδικές απεργίες. Το μπλοκάρισμα της παραγωγής, οι καταλήψεις στους χώρους δουλειάς και γενικότερα οι εξωθεσμικές μορφές είναι απαραίτητα στοιχεία για να οργανώσουν τους αγώνες τους οι συνδικαλιστικά ακάλυπτοι και όχι μόνο. Παράλληλα πρέπει να κρατήσουμε και τις προσπάθειες που γίνονται για μια άλλη δημοκρατία των αγώνων. Συνελεύσεις βάσεις, επιτροπές αγώνα, συντονισμός με τα πρωτοβάθμια σωματεία… αυτός είναι ο δρόμος για να πάνε οι αγώνες πιο πέρα από τον ξεπουλημένο γραφειοκρατικό συνδικαλισμό, από τις ηγεσίες που από την πρώτη στιγμή ‘αγωνίζονταν’ για το κλείσιμο των αγώνων.

Οι δημοτικοί εργαζόμενοι είναι η καρδιά και το μυαλό του κάθε δήμου. Λόγω της εργασίας τους γνωρίζουν τα λαϊκά προβλήματα πολλές φορές καλύτερα από τις δημοτικές αρχές. Είναι αναγκαίο να παίξουν ανώτερο ρόλο ακόμα και στο επίπεδο της διοίκησης. Να αρθρώσουν λόγο και άποψη, να ασκήσουν εργατικό έλεγχο, να αντισταθούν στις αντιλαϊκές πολιτικές που εφαρμόζονται τοπικά, να αναμετρηθούν με την αλαζονεία και τον αυταρχισμό των δημάρχων, να χτυπήσουν το ρουσφέτι ακόμα και στο εσωτερικό τους. Με αυτό τον τρόπο μπορούν να διατηρήσουν υψηλό επίπεδο και φρόνημα στην εξυπηρέτηση των λαϊκών αναγκών, να δεθούν περισσότερο με τα ευρύτερα λαϊκά συμφέροντα, να σπάσουν με τους συλλογικούς αγώνες το ατομικό βόλεμα, το φόρτωμα δουλειάς και ευθυνών σε συναδέλφους. Αυτό το εργατικό κίνημα στους δήμους μπορεί να κοιτάξει στα μάτια την κοινωνία, να ζητήσει στήριξη στους αγώνες του που είναι αγώνες για το καλό του λαού.

 

Advertisements

Τρεις πρόσφατες αποφάσεις του Αρείου Πάγου, στο πλευρό της εργοδοσίας

Όλο το σύστημα δουλεύει για τους λίγους:

Τρεις πρόσφατες αποφάσεις του Αρείου Πάγου, στο πλευρό της εργοδοσίας

Μπορεί πρσφάτως η Ποινική Δικαιοσύνη να έχει μονοπωλήσει τη συζήτηση της κοινής γνώμης με τις προκλητικές σκευωρίες που κατασκευάζει τη μία μετά την άλλη ενάντια σε αγωνιστές και νέους ανθρώπους, όμως, παράλληλα και στο ίδιο μοτίβο, δουλεύει και ο Άρειος Πάγος και ειδικά σε ό,τι αφορά τις εργατικές διαφορές. Οι τρεις παρακάτω αποφάσεις δεν είναι οι μόνες τέτοιες, είναι όμως χαρακτηριστικές και δηλωτικές για την κατεύθυνση που έχει πάρει το ανώτατο δικαστήριο της χώρας και συνολικά η εγχώρια Δικαιοσύνη.

 

  1. ΑΠ 677/2017: Μόνη η μη καταβολή των δεδουλευμένωναποδοχών του μισθωτού, έστω και μακροχρόνια, δεν αρκεί να θεμελιώσει την έννοια της βλαπτικής μεταβολής των όρων της σύμβασης εργασίας του, αν δεν συνδέεται και με την πρόθεση του εργοδότη να εξαναγκάσει αυτόν σε παραίτηση προκειμένου να αποφύγει την καταβολή της αποζημίωσης απόλυσης.

Αυτό σημαίνει πως οι επιλογές που δίνονται στον εργαζόμενο είναι α) είτε να θεωρήσει τη μεταβολή αυτή ως άτακτη καταγγελία της σύμβασης εκ μέρους του εργοδότη, β) είτε, εμμένοντας στη σύμβαση, να αξιώσει την τήρηση των όρων της και την αποδοχή της εργασίας του από τον εργοδότη σύμφωνα με το πριν τη μεταβολή περιεχόμενο της σύμβασης και, σε περίπτωση άρνησης του εργοδότη να αποδεχθεί την εργασία αυτή, να ζητήσει μισθούς υπερημερίας.

Επομένως, με βάση την απόφαση η μεταβολή δεν συνεπάγεται χωρίς άλλο τη λύση της σύμβασης ώστε να δοθεί αποζημίωση απόλυσης, οι απλήρωτοι εργαζόμενοι καλούνται να συνεχίσουν να δουλεύουν απλήρωτοι, αφού οι εργοδότες δεν σκοπεύουν να τους εξαναγκάσουν σε απόλυση (και γιατί άλλωστε να σκόπευαν, αφού τους έχουν να δουλεύουν τσάμπα;). Ειδάλλως, μπορούν να μπουν στη δίνη της χρονοβόρας διαδικασίας των αστικών δικαστηρίων και να διεκδικήσουν πιθανή αποζημίωση ή μισθούς υπερημερίας. Μέχρι τότε ας κόψουν τον λαιμό τους.

 

  1. ΑΠ 114/2017: Η επίσχεση εργασίας του μισθωτού θεωρείται ως καταχρηστικώς ενασκούμενο δικαίωμα όταν, μεταξύ άλλων, η καθυστέρηση εκπλήρωσης των υποχρεώσεων του εργοδότη «δεν οφείλεται σε υπαιτιότητά του» αλλά σε απρόβλεπτες περιστάσεις ή αντιξοότητες ή σε πρόσκαιρη οικονομική δυσπραγία ή σε εξαιρετικά δυσμενείς γι’ αυτόν περιστάσεις ή όταν η επίσχεση προξενεί δυσβάσταχτη και δυσανάλογη ζημία στον εργοδότη, σε σχέση με το σκοπούμενο αποτέλεσμα ή όταν αναφέρεται σε ασήμαντη αντιπαροχή του εργοδότη.

Mε λίγα λόγια, η επίσχεση είναι νόμιμη όταν βολεύει τον εργοδότη, όταν δεν του προκαλεί και τόσο πρόβλημα, όταν είναι σε ακμάζουσα οικονομική κατάσταση, όταν αυτά που χρωστάει δεν είναι «αμελητέα» (αμελητέα για ποιον άραγε;). Αυτό που υπονοείται, δηλαδή, είναι πως το δικαίωμα του εργαζόμενου να πληρώνεται ό,τι δουλεύει είναι εξαρτημένο από από την ευκολία του εργοδότη να το ικανοποιήσει. Αν δυσκολεύεται λιγάκι δεν είναι υπαίτιος, άρα η άσκηση του δικαιώματος επίσχεσης υπερβαίνει τα όρια που θέτει η καλή πίστη και τα χρηστά συναλλακτικά ήθη. Κατά συνέπεια, επιφυλάσσεται απληρωσιά και σταδιακή αφαίρεση των ελάχιστων όπλων που έχουν μείνει για την άμυνα απέναντι στην επίθεση της εργοδοσίας -δε φαίνεται να υπάρχει τίποτα χρηστό ή ηθικό σ’ αυτό.

 

  1. ΑΠ 11/2017: Κρίνεται συνταγματικός ο νόμος 4046/2012(Μνημόνιο ΙΙ) και η 6/2012 Πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου (ΠΥΣ) που καθιέρωσαν τον περιορισμό των εγγυήσεων των απολύσεων των εργαζομένων, από τη μεγάλη Ολομέλεια του Αρείου Πάγου. Η κατάργηση των ρητρών μονιμότητας, δηλαδή των ρυθμίσεων αυξημένης προστασίας για τους εργαζόμενους από καταγγελίες των συμβάσεών τους, δεν προσκρούει στο Σύνταγμα. Τα σχετικά νομοθετήματα «αποσκοπούν στην τόνωση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων», άρα είναι δικαιολογημένες κατ’ αυτόν τον τρόπο οι μειώσεις των αποδοχών, οι απολύσεις, κ.ο.κ. Επιπρόσθετα, δεν τίθεται ζήτημα για την κανονιστική ισχύ των διατάξεων του μνημονίου, αλλά πρόκειται για μέτρα που πρέπει να υιοθετηθούν και να ενσωματωθούν άμεσα οι προβλέψεις τους ως κανόνες της εσωτερικής έννομης τάξης

Μετά τη νομιμοποίηση της απληρωσιάς, χρειαζόταν μια παρεμπίπτουσα νομιμοποίηση του Μνημονίου ΙΙ, μετά φυσικά και την απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ (2307/2014) που το έκρινε ως νόμιμο και συνταγματικό στο σκέλος που αφορά τις μειώσεις των αποδοχών, την κατάργηση επιδομάτων, την κατάργηση της υπογραφής ΕΓΣΕΕ, της «μετενέργειας», κ.λπ. Στο σκεπτικό της απόφασης τίθεται σαφώς: οι ρήτρες μονιμότητας και τα πολλά δικαιώματα «στερούν από τις επιχειρήσεις τη δυνατότητα λήψης μέτρων εξυγίανσης μέσω της μείωσης του εργασιακού κόστους». Τουλάχιστον δεν κρύβουν τον ιερό σκοπό που έχουν να επιτελέσουν και το ποιον έχουν να προστατεύσουν.

Το μόνο πιο προφανές από την ταξική μεροληψία της Δικαιοσύνης, είναι η υποκρισία της Κυβέρνησης που σκίζει τα ιμάτιά της για τις αποφάσεις που βγαίνουν κάθε τόσο. Μέρα με τη μέρα, όχι μόνο διατηρούν στο ακέραιο το αντεργατικό νομοθετικό οπλοστάσιο, αλλά το εμπλουτίζουν με περαιτέρω νομοθετήματα (βλ. κατάργηση κυριακάτικης αργίας, απελευθέρωση απολύσεων και τόσα άλλα), στο πλαίσιο της αντιδραστικής προσαρμογής της ελληνικής νομοθεσίας στα ενωσιακά πρότυπα, πάνω στο οποίο πατάει το σύνολο των δικαστικών αποφάσεων. Επιμένουν με μανία για την «ανεξαρτησία» της δικαστικής εξουσίας, σε μια τραγική προσπάθεια να αποποιηθούν τις ευθύνες τους. Είναι μήπως ανεξάρτητη η Δικαιοσύνη και από τους νόμους που ψηφίζει η Κυβέρνηση;

 

πηγή http://www.attack.org.gr

Εργατική διαδήλωση (Πέμπτη 13/7, 18:00, Χαυτεία) & Απεργιακή συγκέντρωση (Κυριακή 16/7, 10:00, Ερμού)

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ!

ΟΥΤΕ 52, ΟΥΤΕ 32, ΟΥΤΕ 8!
ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΧΑΡΙΖΟΥΜΕ ΚΑΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ!

Η ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΡΓΙΑ ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΤΑΚΤΗΘΗΚΕ.
ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ ΘΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ.

ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΩΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΑΝ ΠΕΛΑΤΕΣ
ΚΑΙ ΣΤ’ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ

ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ!

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ :: Πέμπτη 13/7, 18:00, Χαυτεία (Σταδίου και Αιόλου)

ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ :: Κυριακή 16/7, 10:00, Ερμού (Σύνταγμα)

Συντονιστικό δράσης ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας και τα “απελευθερωμένα” ωράρια | https://syntonistikokyriakes.espivblogs.net