Το 4ο μνημόνιο είναι εδώ. Κανένας δε μπορεί να σφυρίζει αδιάφορα στην πόλη μας

Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, σκίσιμο μνημονίων, 13η σύνταξη, κατάργηση ΕΝΦΙΑ, επαναφορά του κατώτατου μισθού… Πολλοί  “γέλασαν”  με αυτά τα ανέκδοτα, περισσότεροι όμως (και εμείς μαζί) κλαίνε με το 4o μνημόνιο. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει εδώ και καιρό πάρει διαζύγιο με κάθε έννοια αριστεράς, υπηρετεί με ζήλο τόσο τα συμφέροντα των δανειστών όσο και το ελληνικού κεφαλαίου. Σίγουρα όλα έδειχναν ότι οδηγούμαστε σε αυτή τη σκληρή συμφωνία, είναι όμως διαφορετικό, σχεδόν τρομακτικό, όταν βλέπεις  όλα τα νέα μέτρα μαζεμένα. Είναι η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι το βαρέλι δεν έχει πάτο και τα χειρότερα δεν έχουν έρθει.

Αρκετοί ακόμα δεν έχουν κατανοήσει το μέγεθος της επίθεσης.  Ας σταθούμελίγο σεόσα έχουν δει μέχρι στιγμής το φως της δημοσιότητας. Κόβονται μία με δύο συντάξεις  το χρόνο, τουλάχιστον. Το αφορολόγητο όριο πέφτει στις 5681 ευρώ από 8636, κάτι που σημαίνει επιπλέον φόρο 650 ευρώ, περίπου, δηλαδή ένα μισθό από κάθε εργαζόμενο! Μεγάλες μειώσεις επίσης προβλέπονται σε επιδόματα ανεργίας, θέρμανσης, τέκνων κ.α., ενώ και τα εργατικά δικαιώματα δέχονται συντριπτικά χτυπήματα. Ουσιαστικά απελευθερώνονται οι ομαδικές απολύσεις,  καταργείται το δικαίωμα επέκτασης των κλαδικών συμβάσεων, δυσκολεύει η κήρυξη απεργίας, αυξάνονται οι Κυριακές με ανοιχτά τα καταστήματα σε 30, απολύονται χιλιάδες συμβασιούχοι του δημοσίου στο τέλος του 2017, κ.α. Επίσης ιδιωτικοποιείται μεγάλο μέρος της ΔΕΗ (παρεμπιπτόντως ακόμη δεν έχουμε συνέλθει από τους τελευταίους λογαριασμούς).

Η κυβέρνηση με υποκρισία παίζει το χαρτί των αντισταθμιστικών μέτρων. Πρόκειται για ψίχουλα που  δεν αντισταθμίζουν τις απώλειες του λαϊκού εισοδήματος, ούτε στο ελάχιστο. Επιπλέον έχουν ως προϋπόθεση τα υψηλά πλεονάσματα, τη διατήρηση δηλαδή της εξοντωτικής φορολογίας. Εμείς κατανοούμε ως αριστερή πολιτική την αναδιανομή πλούτου προς όφελος των φτωχών, όχι την αναδιανομή της φτώχειας. Οι γειτονιές μας μπορεί να μην κατέχουν ρεκόρ στους δείκτες φτώχειας, κατοικούνται όμως στη συντριπτική πλειοψηφία από κόσμο της εργασίας και της βιοπάλης. Κόσμο που ίσως έχει ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του, αλλά προσπαθεί με απίστευτες δυσκολίες να συντηρήσει την οικογένειά του. Δεν αντιμετωπίζεται η ακραία φτώχεια με το να δημιουργείς και άλλους ακραία φτωχούς. Είναι προκλητικό, τη στιγμή μάλιστα που κοιτώντας πιο προσεκτικά στα αντίμετρα βλέπουμε μεγάλες φοροελαφρύνσεις στα πιο πλούσια στρώματα.

 

Είναι δεδομένο ότι το τέταρτο μνημόνιo θα επηρεάσει έμμεσα ή άμεσα τους δήμους, δημιουργώντας  ακόμη πιο ασφυκτικά δημοσιονομικά πλαίσια. Αλήθεια υπάρχουν ακόμη δήμαρχοι που πιστεύουν ότι μπορούν  να διατηρούν αποστάσεις από το κεντρικό πολιτικό σκηνικό; Είναι δυνατόν να μην παίρνουν θέση, να μην αντιδρούν, να μην ενημερώνουν τους δημότες για τις συνέπειες; Ακόμη και αυτές τις μέρες ο Κωνσταντάτος συναγελάζεται με όλο το μνημονιακό τόξο, με βάση τις προσωπικές του φιλοδοξίες. Χειροκροτάει τα νέα μέτρα, κάνει πλάτες και στο νέο μνημόνιο βαφτίζοντας  «τάξη στη χώρα» το χτύπημα των εργατικών δικαιωμάτων. Δυστυχώς όμως δεν είναι ο μόνος που πιστεύει στην ουδετερότητα της αυτοδιοίκησης. Και η αντιπολίτευση δεν καταδικάζει την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, φοβάται να σηκώσει ουσιαστική πολιτική αντιπαράθεση. Τι νόημα έχει να ασκείς επιρροή σε μεγάλα τμήματα των πολιτών αν δεν προσπαθείς να συμβάλεις σε ένα συνολικό ρεύμα ανατροπής; Είναι όμως η εποχή που κάποια πράγματα πρέπει να ειπωθούν ξεκάθαρα. Όποιος συνεχίζει να διατηρεί συμμαχίες με το ΣΥΡΙΖΑ, έχει, έστω άθελά του, μεγάλες ευθύνες για ό,τι συμβαίνει σήμερα.

Εμείς συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι κάθε επιμέρους διεκδίκηση στο τοπικό επίπεδο δένεται με τα ρεύματα αμφισβήτησης των σημερινών εμφανιζόμενων μονόδρομων. Αντίστοιχα, η πάλη για την ανατροπή των πολιτικών κυβέρνησης-ΕΕ-δανειστών οφείλει να οργανωθεί και να ριζώσει σε κάθε γειτονιά.  Να σπάσουμε λοιπόν το κλίμα της απογοήτευσης και της ηττοπάθειας συμβάλλοντας στην καλύτερη δυνατή οργάνωση των κινητοποιήσεων της άλλης εβδομάδας.

Πολλά έχουν ειπωθεί για τα ψέματα το Τσίπρα. Ας δούμε όμως κλείνοντας κάποιες από τις αλήθειες του. Μιλάει για τις αυταπάτες που είχε πιστεύοντας ότι μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Έχει δίκαιο,είναι αυταπάτη. Αντί όμως να πιστέψουμε στην έλλειψη εναλλακτικής, πρέπει να παραδεχτούμε ότι μόνο έξω από τους μονόδρομους τους χρέους, του ευρώ και της ΕΕ μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκός δρόμος. Μιλάει τέλος γιατην έλλειψη αντιστάσεων, για την ανοχή που δείχνει η κοινωνία στις πολιτικές του επιλογές. Δε θα μπορούσε, λέει, να σταθεί αυτή η κυβέρνηση χωρίς κοινωνική συναίνεση. Ξέρουμε λοιπόν τον τρόπο να τους γκρεμίσουμε.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s