Ένας  χρόνος στο γήπεδο απολογισμός, κριτική και αυτοκριτική

Μετά από μία επίμονη και πολύπλευρη προσπάθεια ενός χρόνου έκλεισε ένας σημαντικός κύκλος πρώτος κύκλος. Είναι η στιγμή που κάθε αγωνιστική συλλογικότητα πρέπει να κάνει απολογισμό, να σκεφτεί για τη συνέχεια τόσο στο στάδιο όσο και στα υπόλοιπα μέτωπα της περιοχής. Ας δούμε καταρχήν γιατί η δημοτική αρχή έδειξε τόσο μεγάλη αδιαλλαξία σε ένα τόσο παράλογο μέτρο όπως αυτό της κάρτας και του μηνιαίου πεντάευρου  στους ετεροδημότες. Γιατί ακόμα και σήμερα δεν υπολογίζει το τεράστιο κόστος τόσο οικονομικά όσο πολιτικά.

Με μια πρώτη ματιά το μέτρο μοιάζει και είναι φοροεισπρακτικό.  Μπορεί ο δήμος  να μην εισπράττει και με τους σεκιούριτι, τις κάμερες και τις πόρτες  τελικά να μπαίνει μέσα … αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν έχουμε ένα νέο χαράτσι. Ένα νέο χαράτσι που χτυπάει την αντίληψη του δωρεάν στις δημόσιες παροχές και προωθεί την ιδιωτικοποίηση. Παράλληλα εμπεδώνει την επικίνδυνη λογική που λέει ότι οι δημοτικοί χώροι και εγκαταστάσεις εξυπηρετούν δωρεάν μόνο τους δημότες. Αυτός ο διαχωρισμός αν γενικευτεί θα φέρει τον καθένα από εμάς αντιμέτωπο με κάθε λογής χαράτσια κάθε φορά που βγαίνει από τα όρια του δήμου που κατοικεί.

Έχουμε μία ακόμη επίδειξη αυταρχισμού, άλλο ένα επεισόδιο στην πολιτική του νόμος και τάξη που πρεσβεύει ο Κωνσταντάτος. Αυτή η πολιτική βλέπει εχθρικά κάθε λαϊκή κατάκτηση, κάθε εργατικό δικαίωμα, συκοφαντεί με κάθε τρόπο κάθε αγωνιστική διεκδίκηση και βλέπει σε όλα αυτά μόνο ένα χάος το οποίο μάλιστα ευθύνεται για τη σύγχρονη κρίση. Για αυτό και εμείς δε θα σταματήσουμε ποτέ να λέμε ότι έχουμε ένα δήμαρχο πρότυπο για το πώς συμπληρώνονται οι αντιλαϊκές  πολιτικές κυβέρνησης-μνημονίων-ΕΕ στο τοπικό επίπεδο.

Μεγάλες πιέσεις φάνηκε ότι υπήρξαν και από τη μεριά των αθλητικών συλλόγων που χρησιμοποιούν το στάδιο. Μεγάλα συμφέροντα και διαπλοκή που αντιστοιχεί σε πολλά ψηφαλάκια  πίεσαν τη δημοτική αρχή να αδειάσει το γήπεδο, γιατί αυτό έγινε επί της ουσίας, οι πολίτες που περπατούσαν και έτρεχαν μειώθηκαν πάρα πολύ.  Μείναμε έκπληκτοι όταν διαπιστώσαμε ότι κάποιοι σύλλογοι νοιάζονται πιο πολύ για τις δικές τους διευκολύνσεις παρά να προάγουν τον μαζικό αθλητισμό. Βρεθήκαμε σε φοβερή αμηχανία μη θέλοντας να έρθουμε σε κόντρα με παράγοντες που τους έχουμε εμπιστευθεί τα παιδιά μας. Δε μπορούμε επίσης να κρύψουμε την πολύ αρνητική εντύπωση που μας προκάλεσαν οι αθλητικοί παράγοντες που ανήκουν στην αντιπολίτευση και που στην ουσία συντάχθηκαν με τον δήμαρχο, υπογράφοντας ακόμη και ψεύτικες καθ υπαγόρευση καταγγελίες περί βανδαλισμών.

Ευθυνοφοβία από μία δημοτική αρχή που αναδείχτηκε στο νομικώς εντάξει. Πολιτική του τυπικού και του φαίνεσθε με στόχο την αποποίηση ευθυνών και όχι την ουσιαστική επίλυση προβλημάτων. Εξάλλου κανένα πρόβλημα στο γήπεδο δεν λύθηκε αφού το όποιο προσωπικό υπάρχει ασχολείται μόνο με την πόρτα και όχι με το τι γίνεται μέσα στο στάδιο.

Ίσως τέλος να υπήρξε άλλη μία ανούσια κόντρα του δημάρχου με  το δήμαρχο της Γλυφάδας Παπανικολάου. Όσο και αν το καλύπτουν ο ανταγωνισμός μεταξύ τους ξεκινάει από τη μοιρασιά στο πρώην αεροδρόμια και φουντώνει.

Σε καμία περίπτωση δεν αισθανόμαστε ότι ο αγώνας αυτός τελείωσε ή ότι ήταν μάταιος.

Από τις πρώτες μέρες σχηματίστηκε πραγματική συνέλευση κατοίκων που αποφάσιζε η ίδια για την πορεία των κινητοποιήσεων. Επί ένα χρόνο, σχεδόν κάθε εβδομάδα κάτοικοι από διαφορετικές συλλογικότητες και αντιλήψεις, ανένταχτος κόσμος που χρησιμοποιούσε το στάδιο, κουβέντιαζαν, συνδιαμόρφωναν, αποφάσιζαν με τον πλέον δημοκρατικό τρόπο. Το γεγονός αυτό είναι νίκη από μόνο του. Ως δημοτική αντικαπιταλιστική κίνηση θεωρούμε ότι σεβαστήκαμε 100% τη συνέλευση, συμμετείχαμε  ως ξεχωριστές προσωπικότητες με συνθετική και όχι «πονηρή»  διάθεση σε κάθε φάση του κινήματος. Όλο αυτό το χρόνο ποτέ δε βγάλαμε ανακοίνωση ως εκτός πλάνου, κάθε ιδέα και άποψη πήγαινε απευθείας στη συνέλευση.

Ότι έγινε ήταν καρπός της ίδιας της συνέλευσης. Αυτή κατάφερε με τα πάνω της και τα κάτω της να συντηρήσει τόσο καιρό την παρέμβαση στην πόρτα που για μεγάλα διαστήματα ήταν καθημερινή. Αυτή οργάνωσε όλες τις παρεμβάσεις από την πολύ μαζική παράσταση διαμαρτυρίας στο δημοτικό συμβούλιο μέχρι το μάζεμα χιλιάδων υπογραφών. Αυτή τα έβαλε με μπράβους, αστυνομίες, σεκιούριτι κτλ. Αυτή αποδόμησε κάθε  επιχειρηματολογία της δημοτικής αρχής δείχνοντας ότι με το να αδειάζει ένα γήπεδο έχουμε κίνδυνο και όχι προστασία της δημόσιας υγείας. Έβαλε τη συζήτηση για τη σημασία του μαζικού αθλητισμού, την ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση στα δημόσια αγαθά αλλά και το πώς μπορεί να λειτουργεί και να προστατεύεται το στάδιο.

Η συνέλευση ουσιαστικά νίκησε. Απέδειξε εδώ και ένα χρόνο ότι όποιος θέλει μπορεί να σπάσει στην πράξη το μέτρο και να μπει ελεύθερα στο στάδιο.

Υπήρχαν βέβαια προβλήματα και αδυναμίες και δεν αναφερόμαστε σε απόλυτα φυσιολογικές καθυστερήσεις και παραλήψεις.     Για να κερδίσει ένα κίνημα πρέπει να έχει διάρκεια, να υπερασπίζεται τα λαϊκά συμφέροντα και να κοντράρει έμπρακτα την ασκούμενη πολιτική ή μέτρο(αυτά τα είχαμε). Πρέπει όμως να έχει ξεκάθαρο πολιτικό στόχο για την οριστική ανατροπή. Υποτιμήσαμε και εμείς την ανάγκη για πιο επίμονη παρέμβαση στο δήμο και στον ΟΝΑΔΕΑ. Δεν είχαμε βέβαια και την ανάλογη βοήθεια από την αντιπολίτευση στο δημοτικό συμβούλιο που ποτέ δεν επανέφερε το θέμα, ποτέ δεν έκανε μια ερώτηση που θα τους έφερνε σε δύσκολη θέση. Δυσκολευτήκαμε να πείσουμε  για ανάγκη σύνδεσης και με άλλα ζητήματα δημοτικών παροχών, για παρέμβαση και έξω από το γήπεδο. Δεν πολιτικοποιήσαμε μιλώντας πιο πολύ για την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων. Σε ένα βαθμό «εγκλωβιστήκαμε γύρω από μία πόρτα». Έτσι δημιουργήθηκε η αίσθηση στον κόσμο ότι αργά ή γρήγορα θα κουραστούμε.  Από την παρέμβαση στο δημοτικό συμβούλιο και μετά ουσιαστικά παραιτηθήκαμε από την αναγκαιότητα της ανατροπής του μέτρου και περάσαμε στη μη εφαρμογή του.

Είχαμε να αντιμετωπίσουμε τα όρια της εποχής μας. Οι γνωστές παθογένειες και οι αδυναμίες της αριστεράς φάνηκαν και εδώ. Πολλοί θεώρησαν πολύ μικρό το θέμα για να ασχοληθούν τόσο πολύ   και δεν είδαν τη μεγάλη ευκαιρία να υπάρξει κοινή δράση σε ένα νικηφόρο κίνημα που θα μπορέσει να αποτελέσει παράδειγμα για το πώς οργανώνεται τοπικό κίνημα. Πόσο άραγε μας λείπουν οι προσπάθειες  που θα περάσουν τα όρια της διαμαρτυρίας και θα μπορέσουν να αλλάξουν έστω και λίγο την καθημερινότητά μας. Και το Στάδιο ήταν μια τέτοια προσπάθεια, παρόλο που σε αρκετούς συναγωνιστές επικράτησε η λογική του ειδικού θέματος που αφορά μόνο όσους τρέχουν συχνά στο γήπεδο και όχι συνολικά το τοπικό κίνημα και τις συλλογικότητές του. Λες και για το ασφαλιστικό πρέπει να ασχολούνται οι συνταξιούχοι, για την υγεία οι άρρωστοι, για την παιδεία οι δάσκαλοι και οι γονείς κτλ.

Όλα τελικά γυρνάνε στο ίδιο ερώτημα του ποιος αποφασίζει. Εμείς συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι το εργατικό-λαϊκό κίνημα μπορεί να βασίζεται σε δημοκρατικά όργανα, να δημιουργεί μια άλλη δημοκρατία συνελεύσεων από τα κάτω που όχι μόνο θα διαμαρτύρονται ή θα αμφισβητούν αλλά θα επιβάλουν ανάγκες και δικαιώματα που τόσο πολύ έχουν χτυπηθεί τα τελευταία χρόνια. Με αυτή τη σκοπιά θα βλέπουμε τα πράγματα και στο μέλλον.

Η συνέλευση σωστά έκρινε ότι δε μπορεί να αναπαράγει τη λογική της ανάθεσης. Εμείς πιστεύουμε ότι πρέπει όχι μόνο να δούμε την εμπειρία της αλλά  και να συνεχίσουμε τον αγώνα με άλλα μέσα και ίσως να επανέλθουμε και στην πόρτα. Βλέπουμε εξάλλου ότι η δημοτική αρχή κουράστηκε πιο γρήγορα από εμάς φτάνοντας στο σημείο να σπαταλάει δημόσιο χρήμα επιστρατεύοντας ράμπο για να μας σταματήσει. Θεωρούμε ότι τα όπλα της τελειώνουν και ότι κανένας πλέον δεν πρέπει να φοβάται να ανοίξει την πόρτα και να μπει στο στάδιο…

20160104_185051

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s