Ανακοίνωση της Αγωνιστικής Πρωτοβουλίας Φαρμακοποιών

ΜΟΝΤΕΛΟ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟΥ Η ΜΟΝΤΕΛΑ ΚΑΙ ΠΑΣΑΡΕΛΑ;

Η <ούτε μια φορά αριστερά> κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και ο σωρός της «αντιπολίτευσης» που όλοι μαζί με μάτια κλειστά και χέρια ανοιχτά, ψήφισαν τα μνημόνια, υλοποιώντας επειγόντως τις εντολές των ευρωαφεντικών και του ΔΝΤ, ολοκληρώνουν την καταστροφή του Ελληνικού μοντέλου  Φαρμακείου , του Φαρμακείου της γειτονιάς.  Η αρχή έγινε επί Λοβέρδου ( μετά την «επιτυχία» του να καταστρέψει το ασφαλιστικό, ανέλαβε και την εργολαβία των φαρμακείων και της Δ. Υγείας γενικώς), με την απορρύθμιση του ωραρίου. Η εργολαβία συνεχίστηκε με όλους τους ΥΥ(δεν είναι τυχαίο ότι όλοι σπρώχνονταν να αναλάβουν το καυτό υπουργείο) και φτάσαμε μέχρι τις  σημερινές ασχήμιες της ΚΥΑ, την κατάργηση ουσιαστικά του πτυχίου μας, την επίσημη αναγόρευση του φαρμάκου και της Υγείας σε εμπορεύματα με στόχο την κερδοσκοπία.

Απέναντι σε αυτή την ολομέτωπη επίθεση, ο κλάδος βρέθηκε άοπλος; απροετοίμαστος; αφελής; υπονομευμένος από τις εσωτερικές αντιθέσεις και τα αντικρουόμενα συμφέροντα;

Κατά τη γνώμη μας, όλα αυτά μαζί.  Το προηγούμενο καθεστώς των σταθερών και ενιαίων αρχών λειτουργίας, της φαρμακευτικής δαπάνης (που αν και ποτέ δεν ήταν στο ύψος των αναγκών, κάλυπτε στοιχειωδώς τις κοινωνικές ανάγκες), επέτρεπε στα φαρμακεία από το μικρό μέχρι το μεγάλο, να στέκονται από αξιοπρεπώς(οι πολλοί) μέχρι πολυτελώς(οι ελάχιστοι). Τώρα το αξιοπρεπώς εξαφανίζεται. Η κατάσταση αυτή δημιουργούσε εφησυχασμό στα μικρά και μεσαία φαρμακεία, τα οποία και δεν είχαν ιδιαίτερη συνδικαλιστική έκφραση. Ο συνδικαλισμός στο χώρο, λόγω και της υποχρεωτικής αυτοπρόσωπης παρουσίας(των φαρμακοποιών που ήταν και είναι μόνοι τους στο φαρμακείο)  , ήταν κυρίως  στα χέρια των αριστοκρατών. Έτσι, την ώρα της σύγκρουσης, επικράτησαν οι αυταπάτες, η συντηρητική συνδικαλιστική λογική ότι τα προβλήματα λύνονται με παζάρια των προβάτων με το λύκο, ότι οι συμφωνίες γίνονται στους διαδρόμους των υπουργείων και τα  καταφέρνει πιο καλά όποιος έχει φιλικές προσωπικές γνωριμίες με του υπουργό.  Φτάσαμε να ανεχόμαστε και κυβερνητικούς υπαλλήλους ως συνδικαλιστές. Φτάσαμε οι» διεκδικήσεις » να αφορούν αποκλειστικά τις ανάγκες των επιχειρηματιών(5 άδειες/φαρμακοποιό, άδεια στο φαρμακοποιό ανεξαρτήτως ποσοστού, όχι ΑΕ )χωρίς την παραμικρή αναφορά στους όρους επιβίωσης του μικρού η μεσαίου φαρμακείου( ωράριο, τιμές, πληρωμές, eshop κλπ) η πολύ περισσότερο αιτήματα που να αφορούν την κοινωνία(λίστες, ασφαλιστικές τιμές ,συμμετοχές κλπ)

Παρά την απόλυτη αποτυχία αυτής της πρακτικής, συνεχίζεται απτόητη. Με κάθε επίθεση , εμείς συζητάμε το πως θα προσαρμοστούμε στο πιο κάτω επίπεδο που μας οδηγούν και πάνω που βρίσκουμε «τρόπο» προσαρμογής, έρχεται το επόμενο σκαλοπάτι και τέλος δεν έχει. Άρχισαν (εγκαίρως βεβαίως βεβαίως) και οι προβληματισμοί περί μοντέλων.

Το μέχρι σήμερα μοντέλο φαρμακείου, ανταποκρινόταν πλήρως στις ανάγκες της Ελληνικής Κοινωνίας. Παρά το δύσκολο γεωγραφικό ανάγλυφο, έχουμε φαρμακείο παντού και η πρόσβαση του ασθενή στο φάρμακο γίνεται εύκολα, χωρίς κόστος μετακίνησης και σε σύντομο χρόνο. Το φαρμακείο ήταν κυρίως χώρος εκτέλεσης συνταγών, συμβουλών υγείας(και όχι μόνο) και σε μερικές  απομακρυσμένες περιοχές ήταν και ο μοναδικός σταθμός υγείας. Έφτιαχνε στο εργαστήριο άφθονα γαληνικά σκευάσματα. Αυτό το μοντέλο φυσικά, είναι δεμένο με την αντίληψη ότι το φάρμακο είναι κοινωνικό αγαθό , η Υγεία είναι κοινωνικό αγαθό και το κράτος τα παρέχει στους πολίτες του.

Την εποχή της κρίσης του καπιταλισμού, την εποχή αυτή που οι Κοινωνίες μετατρέπονται σε ζούγκλα, όλα αυτά ανατρέπονται. Η Υγεία εμπορευματοποιείται, οι δημόσιες δαπάνες μηδενίζονται , τα Ασφαλιστικά Ταμεία καταληστεύονται και το μεγάλο κεφάλαιο συγκεντρώνει όλο και σε πιο λίγα χέρια τον πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι, με στόχο την αύξηση των υπερκερδών του. Φυσικά στην κοινωνία -ζούγκλα δεν χρειάζεται το μοντέλο φαρμακείου που είχαμε. Χρειάζονται μεγάλες μονάδες που θα καρπώνονται την ελάχιστη πλέον φαρμακευτική δαπάνη και θα είναι κερδοσκοπικές εμπορικές επιχειρήσεις. Αυτές οι επιχειρήσεις δεν χρειάζονται επιστήμονες φαρμακοποιούς, αλλά πωλητές. Επίσης το κοινό που κυρίως τους ενδιαφέρει είναι αυτοί που έχουν χρήμα να ξοδέψουν. Οι φτωχοί, αν δεν μπορούν να συντηρηθούν με το ελάχιστο πακέτο γεννόσημης υγείας ας μαζέψουν ματζούνια στο βουνό. Αν πάσχουν από σοβαρές η μακροχρόνιες παθήσεις, ας πεθάνουν.

Έτσι γεμίσαμε σεμινάρια «επιχειρηματικότητας» και managment, σκοτωμός για μηχανάκια pos, πολυτελείς υπερκατασκευές , χάντρες και καθρεφτάκια για ιθαγενείς. Οι μεγαλοεπιχειρηματίες (και αυτοί που νομίζουν ότι είναι τέτοιοι) ωρύονται για τη χαμηλή φαρμακευτική δαπάνη και καλούν τους «ανεπίδεκτους» μαθήσεως φαρμακοποιούς να μπουν στη σειρά να τους σώσουν αυτοί, μια και τα φαρμακεία τους (των ανεπίδεκτων, όχι των ειδικών) είναι χαμένη υπόθεση. Εν τω μεταξύ βεβαίως βεβαίως , αρπάζουν και για μια μπουκιά ψωμί , τα φαρμακεία που καταρρέουν. Στους κόπους μιας ζωής , δίνουν ένα αριθμό (τα φαρμακεία από 12500 έχουν γίνει 9500. Φυσικά στα 9500, μετράνε και φαρμακεία που έχουν κλείσει, αλλά δεν έχουν ακόμα γνωστοποιήσει το λουκέτο, ελπίζοντας  σε μια ευκαιρία να επαναλειτουργήσουν το φαρμακείο τους η σε μια εξαγορά με ταυτόχρονη θέση απασχόλησης) και ξεμπερδεύουν προσπερνώντας τις ζωές που συνθλίβονται πίσω από τους αριθμούς τους.

Υπάρχει φυσικά και η ενασχόληση με τις μελέτες περί συστεγάσεων και άλλων απατηλών ιστοριών στο φεγγαρόφωτο. Αποσιωπούν το γεγονός ότι τα συμφέροντα που εξυπηρετούνται με αυτή την καταστροφή, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο. Για να υπάρξουν κινήσεις αντιμετώπισης της κρίσης στο σήμερα και όχι στο ακαθόριστο αύριο, πρέπει και οι κυβερνώντες αυτής της χώρας να θέλουν να αντιμετωπίσουν την κρίση σε όφελος των λαϊκών συμφερόντων και όχι σε όφελος των δυναστών,δανειστών,εκμεταλλευτών. Χρειάζεται πολιτική εξουσία και όχι πολιτικούς δούλους. Χρειάζεται πολιτική επιλογή κάλυψης των κοινωνικών αναγκών με Δημόσιο Σύστημα Υγείας, που θα αφαιρεί από αυτούς που λυμαίνονται τον πλούτο που παράγεται στη χώρα. Θέλει άμεση άρνηση  πληρωμής του ληστρικού Χρέους που μας επέβαλαν ΕΕ-ΔΝΤκαι αποδέσμευση από την ευρωφυλακή. Η σημερινή κυβέρνηση, είναι στον αντίποδα αυτής της λογικής. Το ίδιο και η υποτιθέμενη αντιπολίτευση. Τι μένει ; Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ.

Ας οργανώσουμε λοιπόν εμείς που καταστεφόμαστε, την αντίσταση. Τους διαδρόμους τους γνωρίσαμε. Θέλουμε συνδικαλιστικά όργανα ΕΡΓΑΛΕΙΑ-ΑΓΩΝΑ . Συνδικαλιστικά όργανα ικανά να εμπνεύσουν και να κινητοποιήσουν τα μέλη με μαζικές , δημοκρατικές διαδικασίες και όχι ΓΣ οπερέτες. Διεκδικήσεις που να μας αφορούν όλους και να χτίζουν συμμαχίες με την κοινωνία. Αυτός είναι ο μόνος δρόμος που έχουμε .Στα μνημόνια , δεν έχει χώρο για μας. Η πολιτική αυτή πρέπει να ανατραπεί.

 

fapf

ΠΗΓΗ https://agprot.wordpress.com

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s