Εκτός Πλάνου για το μετεκλογικό πολιτικό σκηνικό

Έχοντας διανύσει σχεδόν ένα μήνα διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ θεωρούμε σκόπιμο να υπάρξει μια πρώτη αποτίμηση και κριτική απέναντι στις εξαγγελίες αλλά και τα έργα της νέας κυβέρνησης και παράλληλα μια εκτίμηση για την πολιτική συγκυρία και τα βασικά ζητήματα της περιόδου. Το διάστημα που έχει περάσει από τις εκλογές είναι αρκετό για να εξάγει κανείς κάποια πρώτα βασικά συμπεράσματα μιας και οι πολιτικές εξελίξεις έχουν καταιγιστικό ρυθμό. Παράλληλα, οι πολιτικές εξελίξεις σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, αναδεικνύουν με τον πιο εμφατικό τρόπο τα δομικά και στρατηγικά ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν προκειμένου να καταφέρει ο λαός να αλλάξει τη ρότα της ιστορίας του. Το κείμενο αυτό επιδιώκουμε να βοηθήσει σε αυτή την προσπάθεια, της κριτικής και αντιπολίτευσης στην νέα κυβέρνηση δηλαδή, αλλά, και στην ανάδειξη των βασικών ζητημάτων που καλείται να αντιμετωπίσει ο λαός.

ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Αναμφίβολα, το αποτέλεσμα των εκλογών αποτέλεσε μια τομή στην κεντρική πολιτική σκηνή της Ελλάδας από τη μεταπολίτευση και ύστερα. Η τομή αυτή όμως δεν αναγνωρίζεται τόσο στο νικητή των εκλογών, αλλά περισσότερο στην ήττα των αστικών κομμάτων που κυβερνούσαν τις τελευταίες δεκαετίες. Η συντριπτική ήττα της ΝΔ, που αποτέλεσε το βασικό πυλώνα της αντιδραστικών, αυταρχικών μεταρρυθμίσεων, και η εκλογική συντριβή του ΠΑΣΟΚ φανερώνει την αυθόρμητη διάθεση του λαού να τελειώνει με τους πολιτικούς εκπροσώπους του κεφαλαίου που κατέστρεψαν τις ζωές των εργαζόμενων και της νεολαίας. Από την άλλη, ούτε οι πολιτικές εφεδρείες του κεφαλαίου κατάφεραν να πετύχουν απόλυτα το σκοπό τους, με ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ να κινείται σε χαμηλά, σε σχέση με τις προσδοκίες, επίπεδα και τη ΔΗΜΑΡ να διαλύεται. Το πιο ανησυχητικό και παράλληλα μελανό σημείο των εκλογών αποτελεί το ποσοστό της Χρυσής Αυγής, η οποία διατηρήθηκε σε υψηλά ποσοστά, ιδιαίτερα σε εργατικές περιοχές, και αναδείχθηκε τρίτη δύναμη. Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, ο λαός εμπιστεύτηκε τις ελπίδες του στο ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να μπορέσει να ανακουφιστεί από την λαίλαπα των αντεργατικών πολιτικών του μνημονίου, ενώ τα υπόλοιπα κομμάτια της Αριστεράς (ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ) έμειναν σε χαμηλά επίπεδα σε σχέση με τις ανάγκες τις περιόδου.

11008558_10153349523635769_4581677033291133186_n

 

 

ΠΡΩΤΑ ΟΙ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ, ΜΕΤΑ Ο ΛΑΟΣ

Η συγκυβέρνηση φαίνεται πως ήδη έχει ρίξει αρκετό νερό στο κρασί της, ξεχνάει προς το παρόν το, ούτως ή άλλως διαχειριστικό, πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, και επιδίδεται σε έναν αγώνα αποπληρωμής των χρεολυσιών απέναντι στους διεθνείς δανειστές από τη μία, και προώθηση νέων μεταρρυθμίσεων από την άλλη. Φαίνεται πως και για αυτή την κυβέρνηση, προτεραιότητα είναι η αποπληρωμή του χρέους και όχι η κάλυψη των αναγκών του λαού. Η κατάσταση αυτή όμως φανερώνει με τον πιο έκδηλο τρόπο στον ελληνικό λαό πως όσο στέκει πάνω από τα κεφάλια μας ο βραχνάς του χρέους, οι λαϊκές ανάγκες για παιδεία, υγεία, εργασία, κοινωνική ασφάλιση θα έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Όσο θα είμαστε αναγκασμένοι να αποπληρώνουμε εκατομμύρια ευρώ ετησίως σε τόκους και χρεολύσια τόσο οι δαπάνες για το κοινωνικό κράτος θα λιγοστεύουν. Το δίλημμα λοιπόν τίθεται και είναι ξεκάθαρο. Ή ΔΙΑΓΡΑΦΟΥΜΕ ΤΟ ΧΡΕΟΣ Ή ΔΙΑΓΡΑΦΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ!

 

 ΚΑΘΕ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΕ

Η κυβέρνηση είχε ως βασικό προεκλογικό της σύνθημα το τέλος των μνημονίων και της λιτότητας. Από τις πρώτες κιόλας μέρες έχει φανεί ξεκάθαρα πως τα μνημόνια είναι εδώ (με τη μια ή την άλλη ονομασία) ενώ η λιτότητα θα συνεχίσει να αποτελεί την πραγματικότητα για τις ζωές των εργαζόμενων και της νεολαίας. Συγκεκριμένα, η συγκυβέρνηση όχι μόνο δεν προχώρησε σε κατάργηση των μνημονίων αλλά, αντιθέτως, «διαπραγματεύεται» με τους εταίρους για τις νέες μεταρρυθμίσεις. Οποιαδήποτε συζήτηση για ανακούφιση του λαού, που βιώνει την ακραία φτώχεια που έχουν επιβάλλει τα μνημόνια και οι συνεχιζόμενες απειλές, απορρίπτεται μιας και αποτελεί μονομερή ενέργεια. Οι εξαγγελίες για αύξηση του κατώτατου μισθού ξεχάστηκαν από τις πρώτες κιόλας μέρες μιας και η Ελλάδα πρέπει να αποτελεί μια ανταγωνιστική οικονομία. Και ανταγωνιστική οικονομία, στο σύγχρονο καπιταλισμό, είναι αυτή που στερεί συνεχώς δικαιώματα από τους εργαζόμενους (μισθοί πείνας, ανασφάλιστη εργασία, κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων) προκειμένου να μπορεί το κεφάλαιο να αντλεί περισσότερα κέρδη τόσο μέσα από τη μείωση του εργατικού κόστους όσο και μέσα από τις συνεχείς φοροαπαλλαγές που απολαμβάνει. Και πως θα μπορούσε άλλωστε μια χώρα της Ευρωζώνης να αυξήσει τους μισθούς, όταν έχει ψηφίσει και αποδέχεται το Δεύτερο Πρόγραμμα Οικονομικής Προσαρμογής (European Commission, 2012, σ. 110), με βάση το οποίο η άρση παγώματος των μισθών προϋποθέτει τη μείωση της ανεργίας κάτω από 10%. Πώς θα μπορούσε μια κυβέρνηση να προχωρήσει σε αύξηση των δαπανών για παιδεία, υγεία και άλλες κοινωνικές ανάγκες όταν στην ΕΕ κυριαρχεί η συνθήκη του Μάαστριχτ που επιβάλλει απόλυτη συρρίκνωση των ελλειμάτων; Είναι λοιπόν φανερό ότι όσο η Ελλάδα συνεχίζει να βρίσκεται στη φυλακή της ΕΕ και του ευρώ ο λαός θα βιώνει την ακραία λιτότητα και τη φτώχεια.

ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΕΛΟΣ. ΖΗΤΩ ΟΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ!

Σε ένα ακόμα παιχνίδι λέξεων η νέα συγκυβέρνηση προσπαθεί να διασκεδάσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια και προωθεί ένα νέο γύρο ιδιωτικοποιήσεων χρησιμοποιώντας όμως τον όρο «αξιοποίηση». Το ΤΑΙΠΕΔ όχι μόνο δεν καταργήθηκε αλλά αντιθέτως αναβαθμίστηκε μιας και η κυβέρνηση αποφάσισε   την απορρόφηση της ΕΤΑΔ Α.Ε. (Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου), εταιρεία στην οποία έχουν περιέλθει τα ακίνητα του δημοσίου, συμπεριλαμβανομένων και των ακινήτων της Κτηματικής Εταιρείας Δημοσίου, αλλά και του ΕΟΤ και των Ολυμπιακών Ακινήτων Α.Ε. Επιπλέον, η εταιρεία Παράκτιο Μέτωπο Α.Ε. που ως τώρα διαχειριζόταν όλο το παραλιακό μέτωπο της Αττικής καταργούνταν και το σύνολο των εκτάσεων, κτιρίων και εγκαταστάσεων αυτής επανερχόταν στον αρχικό φορέα που τα παραχώρησε, δηλαδή πίσω… στο ΤΑΙΠΕΔ. Η εξέλιξη αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία για την ευρύτερη περιοχή μας μιας και αναμένεται το προχώρημα της ιδιωτικοποίησης και τσιμεντοποίησης του Ελληνικού, ενώ ήδη παραχωρήθηκε σε μεγάλο επιχειρηματία η περιοχή «Αστέρια Γλυφάδας».

Όσοι παρακολουθούν τις εξελίξεις στα τοπικά είναι υποχρεωμένοι να έχουν άποψη για το κεντρικό πολιτικό σκηνικό. Πρέπει να παρακολουθούν τις εξελίξεις και να βλέπουν τη σύνδεση των πολιτικών επιλογών. Συντηρείται ένα σκηνικό οικονομικής ασφυξίας για την τοπική αυτοδιοίκηση που καθορίζει με σχεδόν εκβιαστικό τρόπο τα περιθώρια δράσεων. Ο Καλλικράτης, η ανταποδοτικότητα, η μείωση των δημοτικών υπαλλήλων, η υποχρηματοδότηση, η επιτήρηση … όλα είναι εδώ και όσοι θεωρούν ότι μπορούν να κάνουν φιλολαϊκή διαχείριση με αυτό το πλαίσιο κοροϊδεύουν τον εαυτό τους και μόνο. Γεννιούνται νέα ερωτήματα για το ρόλο των δημάρχων, για τις ευθύνες που έχουν και το ρόλο που μπορούν να παίξουν. Γεννιούνται όμως και τα αντίστοιχα ερωτήματα για την αντιπολίτευση και για τα τοπικά κινήματα που πρέπει πλέον να έχουν συνολική εικόνα και να καταλαβαίνουν αν σε αυτό το πολιτικό οικοδόμημα που καταστρέφει τη μεγάλη πλειοψηφία ποιος είναι καλό ή κακό γρανάζι και τι θέση έχει σε αυτό. Να ξεπεράσουμε γρήγορα την όποια αμηχανία. Είναι τουλάχιστον απογοητευτικό να υπάρχουν τόσο ισχνές αντιδράσεις στη δήλωση βόμβα του Βαρουφάκη για διακοπή της χρηματοδότησης των δήμων. Κλείνουμε με την υπόσχεση ότι θα αποφύγουμε λαϊκισμούς τύπου εμείς ασχολούμαστε μόνο με τα τοπικά και συνεχίσουμε να ‘κουράζουμε’ κοιτώντας όλη την εικόνα

 cropped-logoceb5cebacf84cebfcf82cf80cebbceb1cebdcebfcf85colfin.jpg

ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗΣ  «ΕΚΤΟΣ ΠΛΑΝΟΥ»

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s